Jakiś czas temu mogliście obserwować rozwój mojego projektu na platformie crowdfundingowej Polakpotrafi.pl, prawda? Pisałam o tym chociażby w TEJ notce. Ostatecznie nie udało mi się uzbierać pełnej kwoty, potrzebnej do wydania mojej debiutanckiej książki pt. Piromani. W trakcie kampanii jednak poznałam tylu wspaniałych ludzi i sporo się nauczyłam, dlatego nie żałuję. Tym bardziej, że Piromani i tak niebawem zostaną opublikowani. (Dalej pojawią się wulgaryzmy, bo mam flow, uprzedzam).
Wydawało mi się, że łatwo będzie uzbierać czternaście tysięcy złotych na portalu crowdfundingowym, bo przecież tak wiele osób zdeklarowało się do pomocy jeszcze przed wystartowaniem projektu. Niestety - jesteś mądry, licz na siebie. Nie mam jednak zamiaru wylewać z siebie żali, gdyż wcale ich do nikogo nie żywię. Byłam świadoma od samego początku, że jeśli zbiórka nie wypali, mam jeszcze kilka innych opcji, z których warto będzie skorzystać. Podczas kampanii te możliwości uległy rozmnożeniu. Wreszcie wybrałam jedną z nich. I teraz schody dopiero się zaczynają. O tym jednak może innym razem. Na razie trzeba podsumować crowdfunding, żeby wyciągnąć wnioski na przyszłość. Przy okazji może i Wy nauczycie się czegoś dzięki moim doświadczeniom.
Prezentuję Wam opowiadanie, nad którego tytułem długo się zastanawiałam, aż w końcu natchnienie przyszło do mnie za sprawą Baudaleire'a, a tak naprawdę to po prostu kolejny przebłysk geniuszu Jagody. Jej właśnie dedykuję ten tekst oraz sporą część mojego życia (tą lepszą).
Dzwoni Jagoda, więc nie odbieram.
Na dworze wciąż czarno, a w łóżku bezpiecznie i przyjemnie. Nie chcę stąd iść. Na zewnątrz muszę pachnieć, błyszczeć elokwencją, mieć piękne włosy i sprawiać pozory, że wcale nie jestem taka gruba, wszystko wiedzieć i potrafić, być konsekwentna i zdeterminowana, silna. A najgorsze, że dzisiaj jeszcze muszę się uśmiechać.
Dzwoni Jagoda, więc odbieram, mówię, że nie śpię, po czym rozłączam się i faktycznie nie śpię, chociaż też jeszcze się nie obudziłam.
Trochę marzę, że mnie nie ma. Potem zaczynam rozmyślać, jakby to było, gdybym była, mocno i dobitnie była, bardzo głośno. Dobrze by było, nie musiałabym wstawać, kiedy na dworze wciąż czarno. Myślałabym o tym, jaka jestem, a nie jaka nie jestem, lecz powinnam być. I wiem, że jeśli dzisiaj nie wstanę, to jutro też nie wstanę, i pojutrze nie wstanę, bo dni zleją się w szaro-burą kulę miazgi, dokładnie taką, jak się ma w żołądku, gdy zje się dużą paczkę czipsów, garść psychotropów i zapije to litrem coca-coli, więc nigdy nie wstanę, jeśli zacznie się to, co kiedyś na szczęście się skończyło.
Dwunasty września 2012 roku. Środa. Opublikowałam wówczas notkę pt.Początek. Mój świat wyglądał wtedy zupełnie inaczej. Ale za to zgarnęłam dwadzieścia osiem komentarzy. Połowę oczywiście napisałam ja, ale... gdzie te czasy, hm? Tak czy siak, tamta notka traktowała o początku drogi wydawniczej. Wracam do tamtych opowiadań, które porozsyłałam i wiem, że były takie sobie. Czytałam gorsze, ale czytałam też lepsze. Teraz próbuję opublikować powieść pt. Piromani. Mam tekst. Chyba całkiem dobry. A jeśli nie aż tak dobry, jak myślę, to przynajmniej opowiadający w niebagatelny sposób o ważnych sprawach, o których nie mówi się codziennie. Albo w ogóle. Mam wydawnictwo. Mam potencjalnych czytelników. Nie mam tylko pieniędzy.
Dlatego o godzinie 18.00 dnia dzisiejszego rusza mój projekt na stroniePolakpotrafi.pl. Moi mili, liczy się każda złotówka. Co prawda trzeba wpłacić ciut więcej, żeby otrzymać fajny upominek, a nie tylko mejla z podziękowaniami (też fajnymi), ale i tak gorąco proszę Was o wsparcie mojej sprawy. Złotówka to dwie bułki grahamki z glutenem, albo cztery dmuchane białe bułki z Tesco. To także niespełna dwa papierosy. Darujcie je sobie, a wesprzyjcie kulturę i miejcie wpływ na kreowanie współczesnej polskiej literatury.
Wiecie, ciężko mi teraz, bo kampania marketingowa ruszyła z kopyta, a ja nie mam zielonego pojęcia, czy zbiórka zakończy się pozytywnym wynikiem. Dużo tu znaków zapytania. Ale wiele problemów już rozwiązałam, na przykład problemy z nieuczciwym wydawnictwem, z samym zakończeniem utworu, z recepcją ludzi, z samą sobą... Przez wszystko to przebrnęłam lub też jestem w trakcie. Uzbieranie pieniędzy to chyba nie jest największy kłopot, ale lekko się denerwuję.
Jak już mówiłam w zajawce, którą można obejrzeć na stronie Polakpotrafi.pl, nie chodzi o zrealizowanie marzenia. Nie tylko, w każdym razie. Współczesna powieść obyczajowa, jaką są Piromani, to ważna pozycja dla młodych ludzi. Porusza problem depresji wśród dwudziestokilkulatków, samoakceptacji, trudnych zależności pomiędzy rodzicami a dorastającymi dziećmi, kryzysowej sytuacji na Ukrainie, niewłaściwych wyborów w sferze uczuciowej oraz toksycznej przyjaźni. Brzmi bardzo poważnie, ale prócz tego jest sporo humoru (również czarnego), gagi, anegdoty oraz całkiem przyjemne wątki romantyczne.
Główną bohaterką jest Lidia Grabowska, pochodząca z niewielkiego miasta studentka filologii polskiej, która chce zostać pisarką (analogie może i są, ale autor to nie narrator, narrator to nie autor, a fikcja to fikcja). Dwudziestokilkuletnia bohaterka gubi się już na początku swojego dorosłego życia. Nie potrafi połączyć swojej pasji ze studiami oraz życiem towarzyskim, zakochuje się w niewłaściwym chłopaku, a traumy z dzieciństwa oraz tęsknota za starymi przyjaciółmi w końcu biorą górę i wpędzają ją w depresję. Początkowo Lidią zajmuje się Czesław, który jednak sam potrzebuje pomocy. Chłopak uświadamia sobie, że jest homoseksualistą, lecz nie potrafi tego zaakceptować. Konflikt między jego sposobem myślenia a orientacją sprawia, że Czesław szuka ucieczki w narkotykach.
Pozostałymi postaciami m.in. Piromanów są Nieboski, narzekający na wszystko dookoła student ostatniego roku magisterki, ekscentryczna Szoszana, pragnący zostać iluzjonistą Piernik oraz poszukujący polskiej żony Kirył, który uciekł ze swego domu na Ukrainie, gdzie dramatyczna sytuacja państwa wprowadziła jego rodzinę w skrajną biedę.
Jeśli udało mi się Was choć trochę zaciekawić, zajrzyjcie na stronę Polakpotrafi.pl, a znajdziecie próbkę tekstu oraz inne ciekawe materiały promocyjne. Możecie też udostępnić zalajkować stronę facebookową. No i wspomóc złotówką. Ja daję Wam całą siebie. Nie pozwólcie, by poszło to na marne.
Sto dni szczęścia, #100happydays, takie wyzwania padły po lub już w trakcie Ice Bucket Challange.
Projekt podoba mi się o wiele bardziej niż wszystkie inne łańcuszki, z jakimi miałam styczność do tej pory. Okazuje się, że Ziemia to całkiem szczęśliwe i urokliwe miejsce, a nie padół łez, w którym się tylko jęczy i marudzi. Długo nie miałam odwagi, by rozpocząć taki długotrwały projekt. Ciągnęły się za mną niedokończone sprawy z przeszłości, jak taki zielony dymek odoru za bohaterem kreskówki. W przeciągu ostatnich trzech dni na szczęście uświadomiłam sobie kilka rzeczy.
Prawda
Inicjatywa 100happydays została podjęta i wypromowana przez fundację o takiej właśnie nazwie. Okazuje się, że to idea crowdfundingu. I to rewelacyjna.
Każdego dnia zdarza nam się coś pozytywnego. Czasem mamy jednak klapki na oczach i zupełnie tego nie zauważamy. To może być wieczorny wypad do kina z przyjaciółką lub zdobycie kolejnego lajka pod zdjęciem. Nieważne, jak wielkie jest to wydarzenie - każdy z nas i tak ma inną skalę. Liczy się fakt, że sprawiło nam to radość.
Fundacja zachęca, by dzielić się swoimi szczęśliwymi momentami codziennie z innymi, na przykład za pośrednictwem Facebooka. Pierwszy taki łańcuszek zobaczyłam u Mateusza Grzesiaka, najszczęśliwszego człowieka na ziemi, najlepszego coachera i po prostu sympatycznego chłopaka, na którego wykładzie miałam wielki zaszczyt być w niedzielę 12 października.
Do momentu spotkania z tym mężczyzną uważałam, że taka idea jest bez sensu - po co inni ludzie mają wiedzieć o tym, że mam dobry humor albo mi się powodzi? Będą zazdrościli albo podłożą mi świnię, albo kogo to w ogóle będzie obchodzić? W końcu żyjemy w Polsce, kraju postrzeganym za ojczyznę małych ludzi. (No bo sami się tak postrzegamy. Nikt nie wierzył w zwycięstwo Polaków w meczu piłki nożnej z Niemcami. Recytujemy od dzieciaka - Kto ty jesteś? - Polak mały!, a prezydent Kaczyński też za wysoki nie był, tak swoją drogą). Grzesiak jednak uświadomił mi, że te wszystkie obiekcje są bez znaczenia, ponieważ są tylko obiekcjami.
Grzesiak
Pracuję nad tym, by być odważną osobą, lecz czy zacznę publikować codziennie posty z tym, co cudownego mi się dzisiaj przydarzyło? Nie mam jeszcze zielonego pojęcia. Mimo tego zachęcam do takiego działania Was. Zdjęcie książki, którą czytacie z przyjemnością, uchwycone dzięki fotografii piękno spadających jesiennych liści? To wszystko ma znaczenie, a wiem, że każdy z nas może się czymś pochwalić, tylko czasem nie ma w sobie tyle siły. Albo jest zbyt leniwy. Chwalenie się jest złe, zaraz ktoś rzuci, to zarozumialstwo! (Brak ci pokory - już słyszę Bossego). Nie. Nie zamierzam chodzić z opuszczoną głową, nawet jeśli kiedyś tam coś nabroiłam, bo to było dawno, bo staram się być lepszą, bo naprawdę mam osiągnięcia. Jesteśmy młodymi Polakami, którzy mają wpływ nie tylko na siebie, ale i na to, co dzieje się w kraju.Bez większego problemu możemy zmienić mentalność swojego otoczenia. Trzeba tylko włożyć w to energię i chęci.
Wracam jednak teraz do samego wyzwania. Fundacja nie tylko chce uszczęśliwiać ludzi poprzez uświadomienie im, że jest się z czego cieszyć. Wspiera również ludzi niepełnosprawnych, dlatego każdy może przelać 35$ na podane konto, a w zamian otrzymać przepiękny, ręcznie wykonany album z wybranymi przez siebie szczęśliwymi momentami udokumentowanymi na przykład w trakcie wyzwania. Coś za coś.
To właśnie crowdfunding, czyli finansowanie przez społeczeństwo jakiegoś projektu. I ja z niego skorzystam w najbliższym czasie, czekam tylko na decyzję wydawnictwa. O tym jednak nieco później, bo będę potrzebowała Waszego wsparcia. Teraz chcę się z Wami podzielić moimi ostatnimi przemyśleniami.
1. Nawet, jeśli droga jest męcząca, to warto wciąż iść i zobaczyć, co jest na końcu. To uczyni Cię wyjątkowym, ponieważ większość ludzi poddaje się na przedostatnim zakręcie lub też o wiele wcześniej. Nasze człowieczeństwo jest jednak istotną rzeczą. Wszystkie problemy, jakie pojawiają się w trakcie tej drogi, to przeszkody rzucane przez innych ludzi (na przykład z zazdrości) lub takie, które kładziemy sobie sami. I dlatego jesteśmy w stanie wszystkie te przeszkody usunąć. Jako ludzie jesteśmy sobie równi, ale im bardziej świadomi, tym szybciej rośniemy ponad resztę. I nie trzeba być wybitnym psychologiem, by to zaobserwować. Dlatego ze wszystkim damy sobie radę, nieważne, jak będzie ciężko.
2. W związku z powyższym, jeszcze niedawno przeżycie każdego kolejnego dnia było dla mnie wielkim wyczynem. Teraz nie chcę przetrwać nocy i doczekać świtu, by zastanawiać się, czy wstać z łóżka, czy może w nim zostać do końca świata. Przypomniałam sobie, kim jestem i że powołano mnie do czegoś większego niż pusta egzystencja. Wykorzystuję swoje wszystkie talenty i realizuję wuchtę celów, tej. Trzymajcie kciuki! Mam nadzieję, że mi pomożecie, gdy zajdzie taka potrzeba.
3. Problem sam się nie rozwiąże. Ni chuja. Ciężko jest się zebrać do kupy i pozałatwiać pewne sprawy. Pewnie ze strachu. Ale czego tu się bać? 90% naszych lęków, jak twierdzą amerykańscy naukowcy (:D), to tylko myśli w naszej głowie. Negatywne myślenie przyciąga smutne wydarzenia, dlatego głowa do góry i na kozaku do przodu! Jeżeli idziesz gdzieś z myślą, że będzie dobrze, że pójdzie szybko i z korzyścią dla Ciebie, tak się stanie.
4. Ten wpis miał wyglądać zupełnie inaczej, ale poniosło mnie to, co słyszałam w Kielcach, na konferencji motywującej.
5. I pisałabym tak dalej i dalej, ale muszę lecieć do pracy, bo tym razem mi się chce. : )
Dzielę się jeszcze z Wami na zakończenie kilkoma dobrymi filmami, które może Wam coś uświadomią, a może tylko przypomną o tym, co dawno już wiecie.