Red, Alexander Mitu

Jestem niedokończonym papierosem Zuzanny, który rzuca beztrosko na ziemię i przydusza wysokim obcasem, nie mając zielonego pojęcia, że to jej ostatni. I nigdy niewysłanym listem do Japonii. 
Widzę się w głęboko niebieskich, emanujących miłością oczach Jagody i jej przymrużanych z niepokojem powiekach. Słyszę siebie w każdym słowie mojej matki, wypowiedzianym głosem drżącym, lecz pewnym swego.

Coraz bardziej wrastam w beton tego miasta, a teraz budzę się na Łazarzu, choć część siebie pozostawiłam w obłokach metafizycznego dymu, wirującego ciężko nad Babilonem.

Jestem teraz przede wszystkim czerwonym oknem, które widzę co noc, paląc papierosa na klatce schodowej, przytulona do parapetu i słodkich wspomnień o jutrze.

W czerwonym oknie nigdy nikt nie stoi, nie próbuje z niego skoczyć, nie tańczy z wilkami, drugą połówką czy choćby słoikiem majonezu. Ale ktoś by mógł. I ktoś kiedyś będzie. A za kamienicą z czerwonym oknem góruje wieża kościoła świętej Anny. Wysoka, żelazna, majestatyczna i napawająca mnie tęsknotą za pokornym, cichym oddychaniem.

Myślę o tym wszystkim, kiedy korki trafia szlag, a ja zamieram pod prysznicem z maszynką do golenia w jednej ręce i ciężarem codzienności w drugiej. Owijam się ręcznikiem, po omacku wędruję do pokoju, srogo przeklinam w myślach i zapadam się pod kołdrę.

Jestem wciąż twoim pierwszym idealnym utworem, który od razu wpada w ucho, a emitowany podczas imprezy na miejskiej plaży sprawia, że każdy czuje się, jakby wrócił w rodzinne strony, kochane każdym włosem na ciele i każdym krokiem uczynionym w przeciwną stronę. Jestem twoim ostatnim, nigdy nieukończonym projektem. Nazwałabym go, być może, „Cantilena inhonesta. Wersja dla tchórzy“.

Wraca prąd. Nie śpię jeszcze, chcę popatrzeć na czerwone okno, zanim wstanie zimne listopadowe słońce, ale już wiem, co zastanę na klatce schodowej, gdy otworzę drzwi.

Śmierdzący wyraz buntu i niezrozumienia.

Zdarza się, że nawet pachnąca ledwo spłukanym płynem pod prysznic, jestem dokładnie takim wyrazem.

Niektórych rzeczy nie da się przeskoczyć, pominąć bez komentarza czy wyminąć w bezpiecznej odległości. Oto najlepszy przykład.

Ale głupia sytuacja.

Próbując przeskoczyć nad fragmentem zasranego przez skrzydlate szczury chodnika, najpierw trafia mnie ptasi pocisk z góry, a zaraz potem szlag. Syf rozbryzgał mi się na płaszczu, który wciąż muszę nosić, bo kwitnące na parapetach żonkile, rosnące w ogrodach stokrotki i żołcąca się forsycja to nie znastuny wiosny, tylko wredoty natury, która z powodu swej przewrotności po prostu musi być kobietą i nie ma innego wyjścia, bo wszędzie, jasna cholera, leży teraz śnieg. 

Pewnie zawsze tak jest. Chcesz zrobić coś wzniosłego, a życie natychmiast sprowadza cię do parteru. Trochę to jak walka z przeznaczeniem. Próbujesz uniknąć katastrofy, ale przed losem nie uciekniesz, więc jeżeli nawet udało Ci się wspiąć na Czomolungmę i nie odmrozić sobie przy okazji nosa, to możesz poślizgnąć się na skórce od banana, idąc po prostym chodniku, wypaść na ulicę i zostać przejechanym walcem-wyrównalcem. 

Podczas robienia noworocznego rosołu na kaca (co prawda Miłosz przygotował go już wczoraj - nie kaca, tylko rosół - ale podgrzewanie zupy na wolnym ogniu, kiedy zaczyna się chlać, może skutkować nieodwracalnym jej wygotowaniem się), postanowiłam napisać notkę. 

Właśnie doznałam zawrotów głowy. Może to od wyparowującego alkoholu ze śpiącego łóżko dalej Maćka, bo swój alkohol zdążyłam oddać matce naturze - choć akurat przyroda niewiele ma do czynienia z etanolem, już bardziej chemia i ręce Piotrusia, który wielkim gorzelnikiem jest. Sylwestra skończyłam dosyć szybko, wyzionąwszy praktycznie ducha przez rozpyloną gaśnicę, ale odratowana przez rodzeństwo ze Zbąszynia, czyli wspomnianego już Maćka oraz Kłaczka, będącą jak najbardziej kobietą. Koło ósmej, kiedy reszta powoli szykowała się do snu, otwarłam oczy i stwierdziłam, że cuda się zdarzają, bo, odpukać, nie bolała mnie głowa. Za to Kierownika chyba boli, bo słyszę z korytarza teksty: "Ale zabalowali", "A, nie jest tak źle", "Znowu gaśnica, kurwa mać". Ponadto obudziłam się poniekąd w nowym-starym świecie. Ala znowu pytała Miłosza, czy ma fajkę, kiedy wspólnie czyniliśmy starania, aby stworzyć gastronomiczne coś z niczego (ale polegliśmy, więc wpieprzam chińską zupkę z automatu i zapijam ją mrożoną herbatą liptona w puszce, bo ktoś uprowadził mi cztery i pół litra wody mineralnej spod łóżka; aż dziw, że znaleźliśmy aparat i telefon). Niech się już wszystko samo ponaprawia, bo ja już dawno opadłam z sił, a czeka mnie dosłownie za moment najcięższa z walk. Albo chociaż niechże zyskam trochę supermocy, by stanąć na nogi i z odwagą spojrzeć w oczy życiu i innym ludziom. Tak bardzo mi tego brakuje. 

Wczoraj miałam jeszcze depresyjny nastrój. Ale wystarczyło, by jedna osoba powiedziała: kocham cię. I zabrzmiało to bardzo prawdziwie na tle pozostałych kłamstw, więc wydaje mi się, że mam dla kogo żyć. To trochę smutne, może nawet tragiczne albo zupełnie popaprane: wciąż nie nauczyłam się być dla samej siebie, ale czy wszyscy muszą? Przydałoby mi się wreszcie zrobić coś dla moi, i to coś poważnego, jak, nie wiem, poukładanie swoich spraw z uczelnią, pierwszy z brzegu przykład, błysnąć pracą licencjacką, zrobić praktyki, PISAĆ, cokolwiek. Tymczasem, miast tego, idę wybierać farfocle z rosołu. 

Ponieważ moje zeszłoroczne postanowienia, zamieszczone zresztą na blogu, jakoś mnie nie zmotywowały (schudnąć - może i ciut schudłam, ale i tak jestem grubasem, książek ile czytałam, tyle czytam, kasę roztrwoniłam w szokującym tempie i zostałam jebanym biedakiem, a po czwarte cały rok się chyba beztrosko opierdalałam w słodkim samozastoju), ogłaszam, iż ten rok będzie tak trudny z powodu błędów popełnionych przeze mnie w roku 2013 (Nie pozwól, aby wczoraj zabrało ci za dużo dzisiaj - chyba się trochę rozminęłam z myślą Willa Rogersa), że sukcesem będzie samo przeżycie. Jeśli dociągnę do 2015, to naprawdę będzie nie lada wyczyn. Na razie muszę się nauczyć wstawać rano z łóżka i nie wracać do niego po kilkunastu sekundach, gdy na dworze będzie śnieg, na korytarzu dostanę gęsiej skórki albo kiedy najdzie mnie przeczucie, że zaraz po opuszczeniu akademika rozjedzie mnie czołg. 

Miałam też rzucić fajki i alko z szacunku do pieniędzy. Na szczęście na razie nie muszę tego robić, bo w zamrażarce jest jeszcze słodziutka Pietraśna cytryna, a Maciek kupił mi w nocy na Orlenie paczkę fajek, więc może skończę z używkami po powrocie do domu.

Nikt mnie tak nie wkurwia jak facet chrapiący tak głośno, że sam się co chwila budzi od hałasu, który tworzy - dygresja z ostatniej chwili. 

Dygresja jeszcze świeższa - okazuje się, że jestem mistrzem rosołu! 

Bardzo proszę, ze zbioru esejów powoli robi mi się na blogu pamiętnik. 

Czego mam życzyć moim czytelnikom w Nowym Roku 2014?

Zdrowia, z pewnością. 

Niebycia życiową Emilką - chyba.

Poczucia, że warto nie schodzić za szybko z tego świata, a każdy nasz kolejny ruch ma w istocie jakiś sens.

Żeby czas tak szybko nie zapierdalał.

I zawsze smacznego ius carnium, czyli po prostu rosołu.

Tym razem nie będę Was zanudzać. Tym razem - wzbudzę w Was kontrowersję. Lub też nie, bo może mi się nie uda. Może ten post utkwi w zalewie innych. A może też dzięki niemu nie zaakceptujecie, ale chociaż zrozumiecie po części, dlaczego palę. 

Papierosy - są szkodliwe. 

Nie mam zamiaru publikować tutaj wykazu trujących substancji chemicznych, które zawierają papierosy. Można o tym przeczytać choćby na wikipedii czy którymś ze szkolnych podręczników do biologii. Szkoła, lekarze, instytucje publiczne, demokratyczna większość społeczeństwa: papierosy to zło. No i racja. Zgadzam się z tym, od podstawówki przecież wiem, jakie palenie wywołuje następstwa. 

Moi rodzice są zawziętymi palaczami, zwłaszcza ojciec. Jako małe dziecko, kiedy jeszcze promowano papierosy w kolorowych czasopismach kupowanych przez matkę, wyrywałam barwne reklamy i naklejałam je plasteliną na każde drzwi w domu. Bo pod spodem widniały białe prostokąty ze strasznymi napisami. Palenie zabija; paląc, narażasz siebie i swoich bliskich na raka; jeśli chcesz rzucić palenie, skonsultuj się ze swoim lekarzem, itd. Po latach nie dziwię się moim rodzicielom, że byli znużeni i poirytowani moim zachowaniem. Oni też zdawali sobie sprawę z tych wszystkich chorób, jakie ich ewentualnie czekają w przyszłości (choć oby jednak nie czekały...), jakżeby inaczej? Mama nie pali tak dużo, tata... Cóż, pamiętam, jak parę razy próbował rzucić. Więcej pieniędzy wydał wtedy na różne gumy, naklejki i miętówki, niż gdyby wciąż palił. Nie mógł usiedzieć w miejscu. Próbował się czymś zająć, ale miał trudności ze skupieniem się, więc żadnej zaczętej robótki nie potrafił skończyć. Zawsze wracał do nałogu.

Nie będę Wam mydlić oczu. Oczywiście, że papierosy to trucizna! Od kiedy palę, moje paznokcie są w o wiele słabszej kondycji. Pojawiają się na nich przebrawienia i żadnym sposobem nie mogę zapuścić tak długich, jakie miałam w liceum, bo są zwyczajnie słabe. Kondycja też mi się pogorszyła. W zeszłym roku akademickim nie zwracałam na to uwagi, bo chodziłam na aerobik i było w porządku. Teraz jednak, kiedy nie mam wf-u, a aktywność fizyczna zostaje ograniczona do sprintu na przystanek (i to bardzo rzadko, bo ten mam prawie pod domem, a tramwaje jeżdżą średnio co dwie, trzy minuty), jest o wiele gorzej. Zdałam

sobie z tego sprawę dopiero niedawno, kiedy podjęłam próbę gry w siatkę. Na szczęście przegoniono nas z boiska, bo po kilkunastu odbiciach nie mogłam złapać oddechu. To oczywiście również następstwo mojego bycia, konkretniej bycia orką ("daj harpuna!" xD), bo prócz nałogu fajkowego popadłam już w momencie urodzin w nałóg jedzeniowy. Z moją łatwością do wpadania w tarapaty i sidła uzależnień, aż dziwne, że w wieku dwudziestu jeden lat nie skończyłam jeszcze pod mostem z igłą wbitą sobie w żyłę. Choć, jakby nie patrzeć, kiedy ostatnio napisałam na blogu, że coś jest dziwne, że coś się jeszcze nie stało, nagle się stało, więc może nie powinnam tak lekkomyślnie dobierać słów i krakać na wszystkie strony. Taka dygresja.

Co jest dla mnie osobiście najgorsze w papierosach? Zniewolenie. Ostatnio doszłam do wniosku, iż wolność to coś, co jest dla mnie jedną z największą wartości. Regina Libertas, ot co. W sumie jestem Polką, więc to niedziwne. Kiedy natomiast zrozumiałam, że znajduję się w okowach nałogu? Kiedy zaczęłam liczyć się z pieniędzmi. Konkretniej: kiedy wyszło, że jeśli kupię fajki, to prawdopodobnie pod koniec tygodnia nie będę miała za co zjeść obiadu. I ta myśl tak mnie zdenerwowała, że od razu musiałam pójść do kiosku i kupić świeżą paczkę. 

     Faaaak, że tak zacytuję Radka Kotarskiego.

     Nie jest dobrze, nie jest nawet nieźle.

   Dzięki notce na blogu Pani Akne >link!< zrozumiałam, że może to jest nie tylko wina świata, wina mojego charakteru czy też pewnego rodzaju zaburzeń w Kosmosie albo moim organizmie, ale też sposobu, w jaki żyję. Za dużo biorę sobie na głowę, a później nie mam pojęcia, w co włożyć ręce i koniec końców - nie wkładam w nic, a zadania do wykonania nawarstwiają się i nawarstwiają... Tyczy się to chyba wszystkich płaszczyzn egzystencjonalnych, na jakich się poruszam (lub też poczyniam wygibasy w slow - motion).

     Powinnam trochę się ograniczyć. Wiem, że powinnam. Ograniczyć i ogarnąć, co próbuję od lat, narzucając na się potwornie ciężkie okowy noworocznych postanowień, choć z góry wiem, że nic z tego nie będzie. Bo moja główna życiowa dywiza brzmi: jak spadać, to z wysoka. Ale gdyby tak troszeczkę uporządkować ten niecny chaos wokół, tak tyci...? Może wówczas nie patrzyłabym w lustro, widząc wielkiego tchórza, któremu wszechświat naprawdę musi skopać tyłek do czerwoności, żeby wykazał się heroicznym porywem? Bo i te heroiczne porywy nie będą potrzebne, jeśli i wiatraki, z którymi przyjdzie się zmierzyć, nie będą wcale tak straszne i wysokie?

     Czyli postanowione: mniej. Jak to strasznie boli, skoro tak uwielbiam przepych! Wszędzie. Ja wiem, ja wiem, trzeba stawiać na jakość, nie na ilość. Zgadzam się. Ale przecież dużo nie oznacza zawsze źle... Tak samo, jak z pytaniem Pani Akne: mieć czy być? A czy jedno wyklucza drugie? Z konsumpcjonizmem bardzo łatwo przegiąć, ale przecież wszystkie rzeczy, jakie wokół siebie gromadzimy, w jakiś sposób nas definiują. Żeby sprawdzić, czy ja przekroczyłam granicę wszystkolubstwa, sporządzę listę, kierując się wskazówkami Pani Akne. Sama jestem ciekawa wyników.

Dobra (i zła!) materialne

     1. Ubrania, buty, dodatki - dużo za dużo, a i tak, gdy przychodzi co do czego, nie ma się w co ubrać, ale to chyba nie jest dziwne, jeśli jest się kobietą, prawda? 

     Z jednej strony potrafię być bardzo wybredna. Kiedy idę do ciucholandu i znajdę dla siebie kilka rzeczy, które jednak wcześniej nie wrzeszczały do mnie "weź mnie, weź mnie", rezygnuję z nich tuż przed zakupem. Innym razem biorę, co mi tylko wpadnie w ręce, a w domu lamentuję, że to jednak nie to, czego chciałam. Zdarza mi się kupić sukienkę za pięć złotych, ale też bluzkę za siedemdziesiąt pięć. No, a ponad wszystko kocham wygodę i leginsy, których mam sporo, ale noszę jedne i te same "do zajechania", jakby powiedział Bossy. Co chwila ceruję je i zszywam, i już dostaję paniki na myśl, że w końcu będę musiała je wyrzucić. 

     Ostatecznie, w żadnej z szaf (czy to w moim własnym pokoju w domu rodzinnym, czy w tym akademickim, który dzielę z dwoma współlokatorkami) nie mieszczą mi się ubrania. Dzisiaj zdecydowałam się wreszcie na wielkie porządki w domu, poukładałam wszystkie ciuchy kolorystycznie i zebrałam dwie wielkie torby ubrań, które jutro z samego rana mam zamiar przekazać w ręce Caritasu. Bo się w nie nie mieszczę, bo mi się nie podobają, bo zmienił mi się styl. Od razu przyjemniej, kiedy na fotelu nie leży stos T-shirtów i można spokojnie otworzyć drzwi szafy, nie bojąc się, że na głowę wypadnie zaraz tona łachów. 

       Spory problem mam jednak z biżuterią. Co chwila kupuję nowe kolczyki, bo to zgubię jeden, to od razu parę, to zatyczki, etc. To moja niewątpliwa słabość, ale zaobserwowałam, że od pewnego czasu, kiedy omijam sklepy takie jak I am, Six czy Bijou Brigitte, to wcale mnie to nich nie ciągnie. 

     2. Książki, filmy, muzyka, bibeloty i inne pierdu-pierdu - tutaj trochę lepiej, choć książki to moja pięta Achillesa. Wszystkie, które mi się nie podobały, już dawno odłożyłam do MiRK-a (przypominam, Miejski Regał Książkowy), ale nie było tego wiele. Od zawsze marzyłam o tym, by mieć sporą bibliotekę, a w ogóle jestem zakochana w pięknych książkowych wydaniach. I w tych brzydkich, o ile są dla mnie w pewien sposób ważne. Na szczęście o lektury dbam jak o nic innego. Czasami zdarza się przerzucić jakąś książkę przez pokój i uraczyć ją bliskim spotkaniem ze ścianą, ale to raczej okołosesyjne skrajności. Wszystkie tomy mam posegregowane według gatunków. Najważniejsze miejsce zajmują pozycje Johna Irvinga (uwaga, do tej pory zgromadziłam już osiem! ♥), a na zupełnie innym regale wyeksponowałam pozycje naukowe, związane z kierunkiem moich studiów. Zdobycie tych skarbów najczęściej obfitowało w liczne perypetie i mnóstwo pieniędzy, ale było warto. Ponieważ ostatnio zabrakło mi już półek, wraz z tatą wybraliśmy się do naszej rupieciarni i odszukaliśmy sporą walizkę, którą wyszorowałam i ustawiłam na podłodze, obok regału. Oparłam na niej maszynę do pisania i ułożyłam wewnątrz dzieła XIX-wiecznych autorów. Prezentuje się fantastycznie. 

      Mam też sporo starych czasopism. Żgały mnie w oczy, więc spakowałam je w kolorowe torebki po prezentach oraz kartony i ustawiłam na szafie. Żal mi ich wyrzucić czy oddać do skupu makulatury, bo to jednak słowa. A kto ma gromadzić słowa, jeśli nie filolog? Może za dwadzieścia lat wrócę do nich i odnajdę całkiem pożyteczne życiowe rady, albo po prostu będę się śmiać wraz z moimi córkami z tego, jakie to się śmieszne fryzury nosiło, gdy mamusia była młoda? Albo gdzieś wybuchnie wielki pożar, albo nadejdzie Apokalipsa, a mój dom cudownie ocaleje i zebrane w nim wydania "Chimery" oraz "Bluszcza" stanowić będą podstawy do odtworzenia kultury światowej? Nigdy nie wiadomo. 

     Z filmami nie mam problemu. On-line i basta, czasem jakiś mainstreamowy film w sobotę na TVP1 (ale coraz rzadziej, bo poziom emitowanych obrazów spada na łeb, na szyję) albo coś lepszego na TVP Kultura, kiedy akurat nie jestem w Poznaniu. A jeśli jestem, to idę do kina (Multikino - ostatnio z JoyJuly >link!< na "Dziewczynie z lilią", wcześniej w ramach świetnego projektu Kino za rogiem >link!< na "Wodzireju", polecam oba) albo wraz z przyjaciółmi z akademika oglądamy seriale, co uzależnia, ale dzięki dostępności on-line nie trzeba ich ściągać, atakować dysku dodatkowymi bitami czy też gromadzić syfu na płytach DVD (było, minęło). Tych seriali jednak troszkę za dużo, to prawda, strasznie marnują czas. I nie wiem, czy to dobrze, że we wakacje nie ma nowych odcinków "Chirurgów", "Teorii wielkiego podrywu", "Gry o tron", "Jak poznałem waszą matkę", "Pamiętników wampirów", "Supernatural", bo wtedy nie robiłabym nic innego, tylko siedziała przed laptopem i wpatrywała się w Deana Winchestera ratującego świat czy Sheldona Coopera doprowadzającego swojego współlokatora na skraj załamania nerwowego. Z drugiej strony, i tak będę to robić, gdy zacznie się rok akademicki. Trudno zerwać z tym nałogiem, lecz podejrzewam, że nie ja jedna mam taki problem. Ciekawe, czy są jakieś stowarzyszenia Anonimowych Serialomaniaków... 

     Muzyka jest mi z kolei niezbędna do życia. Bez niej wszystko traci kolor, a dzięki dobrym starym i nowym kawałkom często zyskuję inspirację. Chciałabym zgromadzić kilka płyt, zwłaszcza winylowych, od kiedy dowiedziałam się, że mam w domu adapter, ale to drogi interes. O wiele tańsze (czyli że darmowe) jest Last.fm i Spotify. I Youtube, oczywiście. Spore wydatki dotyczą też festiwali i koncertów. Dlatego na razie zmuszona jestem opuścić koncerty Patricka Wolfa na OFF Festival i Florence and The Machine na Coke'u. Depresja, bo obiecałam sobie, że jeśli Flo w końcu będzie w Polsce, to poruszę niebo i ziemię, a pojadę. Nie przewidziałam niestety kryzysu finansowego. 

        Z kolei jeśli chodzi o rzeczy pozbawione wartości użytkowej, to raczej ich się wystrzegam. Może dlatego nie przepadam za kwiatami ciętymi, które sobie stoją, a później schną, i co to komu daje? Moje trochę wypaczone poczucie estetyki nie jest w stanie nasycić się trzema dniami obserwowania obsypujących się płatków róży (co absolutnie nie znaczy, że nie jest miło dostać takiego subtelnego podarku od mężczyzny). Dlatego jeśli otrzymuję kwiaty od osoby, która wiele dla mnie znaczy, zasuszam roślinkę i wkładam do fazonu, w którym będzie stała tak długo, aż nie rozsypie się w drobny mak. (Aktualnie różyczka i gerbera od dwóch niezłych agentów wiszą pod lampą w pokoju w Babilonie, czekając, aż skołuję dla nich jakiś sympatyczny wazonik). Figurek nienawidzę, ale ramki na zdjęcia są ujmujące. Mimo że nie mam ich gdzie postawić, czuję, że przydałoby mi się ich dużo więcej. Może wieszałabym je na ściany, które akurat w moim pokoju są niemal całkowicie nagie, nie licząc plakatu Floresi i gazetki z biletami, pocztówkami czy fotkami z wakacyjnych wojaży...? 

       3. Sprzęt elektroniczny - o, tutaj jestem bardzo oszczędna. Mam tylko starą Nokię (ale nie tę przypominającą cegłę, tylko C3, więc nie ma tutaj jeszcze aż takiej prehistorii), kochany laptop zwany przeze mnie Sheldonem i aparat cyfrowy, który dostałam od rodziców na osiemnaste urodziny (całe trzy lata działa niemal bez zarzutu). Żadnych tabletów, żadnych Kindle'ów, nie, bo po co? FB średnio dwa razy w miesiącu doprowadza mnie do szału, więc nawet nie mam ściągniętej aplikacji na telefon. Ale inne strony internetowe pochłaniają mnóstwo mojego czasu. Pięćset blogów, hasła na portalach z muzyką, z książkami, ze zdjęciami, ostatnio nawet Pinterest (to już wina JoyJuly, bo mnie podkusiła) czy Polyvore. Wiem, że są ludzie, którzy mają więcej kont, ale to już skrajności. Przez to i inne typy działalności nie mam czasu na prowadzenie własnego prywatnego bloga albo tworzenie opowiadań. Coś trzeba z tym zrobić, do cholery...

        4. Kosmetyki - też nie szaleję. Moja współlokatorka z Białorusi potrafi mnóstwo pieniędzy wydać w Inglocie czy Douglasie, do których praktycznie nie chadzam, bo wystarczy mi rossmański puder za dyszkę, który i tak używam tylko w zimie, eyeliner, tusz do rzęs, czarna kredka i czasem jakiś cień. Resztę stanowią tylko takie podstawowe rzeczy, związane z higieną i toaletą. I lakiery do paznokci. Dużo. Cieszę się natomiast, że nie farbuję włosów. Raz wylałam sobie na głowę szamponetkę w kolorze bakłażanu, ale efekt nie był zbyt korzystny. I choć znajduję u siebie powoli siwe włosy (21 lat, a tu już taka trauma!), to wyrywam je i liczę na to, że w końcu przestaną się pojawiać.
        5. Jedzenie + używki - strach się bać. Pamiętacie moje noworoczne postanowienie? Zrzucić 10 kilogramów? Cóż, zrzuciłam cztery. Przytyłam trzy. Zrzuciłam jeden... Na chwilę obecną wciąż brakuje mi osiem kilo mniej. Po etapie nie jedzenia prawie nic i wpieprzania wszystkiego, co się da, nastał czas równowagi i bliskości z naturą. Co prawda nigdy nie rzucę niezdrowych jajek (mogłabym jeść spokojnie tuzin codziennie i nie obrzydłoby mi), ale wcinam teraz mnóstwo warzyw z maminego ogrodu. I nawet ostatnio upiekłyśmy pyszne ciacha oraz chleb. Wszystko zdrowe, pozbawione chemii (no, taką mam nadzieję), pełne błonnika i jakichśtam innych witamin. Ograniczyłam też słodycze, choć kawę nadal piję z mnóstwem mleka i dwoma solidnymi łyżkami cukru.
      Gorzej z ograniczeniem papierosów. Co prawda, gdy jestem w domu, praktycznie nie palę (bo ukrywam się przed rodzicami), chyba że widzę się znajomymi, wtedy przykopcę. Ale ostatnio kupiłam obrzydliwe Viceroye (czyli stoczyłam się tym samym na dno), których nie da się palić, więc praktycznie tego
nie robię. Za to kiedy jestem w Babilonie, nie da się nie palić. Pamiętam poranek, kiedy obudziliśmy się po jakiejś imprezie i mieliśmy niewiele ponad dwanaście złotych po zrzucie. Zamiast kupić mleko, masło, chleb i może nawet parówki, wydaliśmy pieniądze na paczkę fajek, trzy bułki i wodę gazowaną, po czym głodowaliśmy cały dzień.
          Dziwny szał ogarnia mnie też, kiedy wchodzę do Almy. Tam jest tyle pięknie zapakowanych rzeczy do jedzenia, rozmaitych kaw, lodów, cukierków, czekoladek, a nawet wód sodowych, że można dostać oczopląsów. Zakupy tam obfitują w nowe przygody ze smakami i poszerzenie kulinarnych horyzontów, ale portfel już przy kasie płacze rzewnymi łzami. Chyba powinnam omijać takie delikatesy, skoro udało mi się to już ze sklepami z biżuterią. Jest jednak jeszcze jedno miejsce, obok którego rzadko uda się przejść obojętnie. Paskudny Starbucks i Coffee Heaven na Dworcu Głównym. Bez komentarza. ; C

           6. Środki lokomocji - Rower! Własne stopy. Pociąg. Tramwaj i autobus. Najrzadziej - rodzinne Mitsubishi z najlepszym kierowcą na świecie, czyli tatą (sama nie mam prawa jazdy, bo to byłoby wielkie nieszczęście). Denerwuje mnie, że komunikacja miejska w Poznaniu jest taka droga, a i kary za nieposiadanie biletów również wzrosły. Kompletny bezsens, bo na bilety przeznaczam bardzo, bardzo dużo pieniędzy, a jeszcze trafi się głupi kontroler biletów, z którym nie pogadasz. I mandat. Ech, życie w dużym mieście... W Nowym Tomyślu zaś wszędzie mogę bez problemu dojść pieszo. I choć NT jest chyba najnudniejszy na świecie, to akurat fakt, iż w tej małomiasteczkowej rzeczywistości nie funkcjonuje takie pojęcie jak "mieć gdzieś daleko" dużo ułatwia. Tak jak i ścieżki rowerowe. Co prawda są też w Poznaniu, ale w hałaśliwej i często zakorkowanej stolicy Wielkopolski nietrudno o wypadek, a dzięki mojemu roztrzepaniu pewnie nieraz znalazłabym się w szpitalu ze szprychą w nodze. Nie ma lekko. 

Psyche

     Jak już wcześniej wspomniałam, często za dużo biorę sobie na głowę. Za bardzo chcę być wszędzie i robić wszystko, a na końcu tylko załamuję ręce i nie robię w efekcie zupełnie nic. Trudno mi oszacować własne siły. Pan Bóg dał mi wielkie aspiracje, ale też słomiany zapał. Widać to chyba najklarowniej podczas moich wizyt w Bibliotece Uniwersyteckiej. Najpierw wypożyczam dziesięć książek, które oczywiście przeczytam w ciągu dwóch tygodni. Później przesuwam termin zwrotu o tydzień, a koniec końców oddaję lektury po dwóch miesiącach i płacę srogą karę. Czytam też średnio dziesięć książek naraz, a później irytuję się, że nie mogę żadnej skończyć,  a w trakcie jednej lektury myślę często o innej. Nie mogę jednak wyrzucić z głowy tej ponurej świadomości, że choćbym nie wiadomo jak długo żyła, to i tak nie przeczytam tych stosów książek, których bym chciała. 

     Ludzie często wpędzają mnie w skrajności. Lubię mieć dużo znajomych, ale nie starcza mi dla wszystkich czasu. Często zmieniam ich jak rękawiczki, bo wśród znajomych szukam przede wszystkim inspiracji. Zarówno kobiety jak i mężczyźni fascynują mnie i natychają do pisania. To może znaczyć, że traktuję ich przedmiotowo, bo po ich poznaniu szybko się nudzę, gdy już się okazuje, że nie są w stanie niczym mnie zaskoczyć. (O matko, ale to strasznie brzmi. Jestem potworem). Na szczęście mam krąg o wiele bliższych "ziomków". Tych, z którymi żyję na codzień w akademiku. I przyjaciółkę, najbliższą sercu JoyJuly, którą kocham i podziwiam bardziej niż nasz znajomy artysta Jimmy'ego Hendrixa. Pech, że choć zrobiłabym dla niej wszystko, zawodzę ją o wiele za często. (Szczerość wcale nie pomaga, zwierzyłam się z tego na blogu, a wcale nie jest mi lżej). 

     I zostają jeszcze faceci. Szalona sprawa, naprawdę. Tak bardzo, że jej nie ogarniam. Coś czuję, że jest tu i przesada, i czegoś za dużo, a tak naprawdę jedna wielka pustka. Skoro coś trzeba sobie odpuścić, to pewnie na pierwszy ogień pójdzie właśnie płeć brzydka. (Co nie oznacza, że zostaję lesbijką, damn. Pozdro, Cypuś). 

ŁAAAA. Jakież to wszystko osobiste! Czuję się taka naga, a najgorsze, że już kliknęłam "opublikuj". Odwrotu nie ma. Mam nadzieję, że z tego całego rachunku sumienia wyjdą choć dwie dobre sprawy. Po pierwsze, skoro już mam wszystko czarno na białym, to powolutku posprzątam syf, jaki wokół siebie narobiłam. I zacznę oszczędzać, bo widzę rzeczywiście, że wydaję pieniądze na kompletnie zbędne rzeczy. (Na przykład nie kupię ani jednej książki, dopóki nie przeczytam wszystkich z biblioteki i nie zapłacę kary, o). A po drugie, jeśli ktoś będzie na tyle wytrwały, że dobrnie do końca tego postu, niech też się zastanowi nad sobą, czy przypadkiem nie jest zbyt rozrzutny lub też po prostu nie jest w czymś "zbyt". Może lista się komuś przyda, tak jak przydał mi się wpis na blogu Pani Akne, na którego serdecznie zapraszam.