Josh Felise

Mój współlokator często powtarza różne sentencje. W ogóle, często się powtarza. Co jest ogólnie dobre, bo dzięki temu notorycznie przypomina mi o faktach, o jakich nieustannie zdarza mi się zapominać (m.in. gdybyś odkładała klucze w to samo miejsce, nie musiałabyś ciągle szukać), lecz czasem niestety nużące. Zwłaszcza wtedy, gdy po raz kolejny życzy mi harmonii (ponieważ w jego opinii cierpię na wyraźny jej niedobór) oraz wzmiankuje, że życie na skraju, czy to lewicy, czy prawicy, czy czegokolwiek, jest po prostu niezdrowe, ponieważ mamy określone normy i odchyły od nich nie są właściwe (oczywiście teraz uogólniam, bo przecież można być ekstremalnie empatycznym i to jest ponoć spoko). Cóż, mieszkam z magistrem psychologii. I nie zgadzam się z nim w kluczowych sprawach.

Zgadzam się za to z Kubą, którego nie znam zbyt długo, ale i tak czuję, że w poprzednim życiu musieliśmy wspólnie wypić niejedną lampkę wina i odbyć niejedną wyprawę do wnętrza podświadomości. Może zgadzam się z nim dlatego, że wyciąga jak z rękawa cytaty z Piromanów? A może dlatego, że ujmuje te spisane przeze mnie błahostki w taki sposób, że w jego ustach nabierają świeżości i dodatkowego sensu? Bo chodzi o to, że żeby zachować zdrowie psychiczne, poruszamy się w ramach wyznaczonych nam przez innych ludzi. A nawet jeśli przekroczymy te ramy, natychmiast sami stawiamy sobie nowe, bo tak jest łatwiej i bezpieczniej.

Abigail Keenan

Z Kubą zgadzam się chyba dlatego, właśnie to zrozumiałam, że nie boi się kochać, choć walka ze strachem naprawdę wiele go kosztowała. Gdyby wybrał złoty środek, czyli konformistyczne przystanie na ramy, w jakie wcisnęło go nasze katolickie społeczeństwo, rodzice i otoczenie, mógłby się cieszyć. Cieszyłby się z tego, że kończy studia prawnicze, że ma wspaniałych przyjaciół, że stać go na flaszkę i karmę dla żółwia.

Mimo tego nie byłby w pełni szczęśliwy. Nie widziałabym jego podekscytowanej gestykulacji pod Akumulatorami w środku nocy, nie słyszałabym jego radosnego śmiechu ani zachwyconych okrzyków, gdy z czarnego nieba posypał się śnieg.

Bo Kuby może wcale by z nami nie było.

Strach przed wyjściem z ram ścieśniłby je tak bardzo, że Kubie zabrakłoby miejsca na wypełnienie płuc powietrzem.

Musisz chodzić do szkoły, bo tak każe państwo i taka jest wola twoich rodziców. Dlatego nie dostrzegasz, jakim jest to przywilejem. Potem zaś musisz uczęszczać na zajęcia, bo wszyscy tak robią i nie wypada inaczej, a jeśli robisz to z autentyczną przyjemnością, spotkasz się ze zdziwionymi spojrzeniami otoczenia. W ogóle, jeśli robisz z przyjemnością coś, co należy do Twoich obowiązków, będziesz traktowany jak wariat, bo tak nie wypada, bo obowiązek musi równać się uczuciu bycia zarzynanym. Tak się przyjęło, tak samo, jak to, że feministka jest upierdliwa, nie goli nóg i nienawidzi facetów. Przecież nie może być inaczej, to się po prostu w głowie nie mieści.

Joao Silas

Zazwyczaj, początkowo, masz przejebane.

Nie piszę tego po to, żeby Cię zniechęcić. Wręcz przeciwnie. Potrafię zrozumieć, co czujesz, bo sama nie raz mówiłam tak, gdy pozostali kryli się za nie. Czułam i wciąż czuję na sobie rozczarowane spojrzenia innych, którzy są mi bliscy, ale nie potrafią zaakceptować, że wolę pójść inną drogą. Otworzyć drzwi z napisem ZAKAZ WEJŚCIA i wspinać się po stromych schodach na szczyt drapacza chmur. Potknąć się kilka razy, może obić tyłek albo nawet wybić ząb, ale być szczęśliwą podczas oglądania panoramy całego świata z ostatniego piętra. Wolę się zmęczyć i coś dzięki temu osiągnąć, niż stać na dole, zamknięta w ramach, które nie wiem, kto ustalił, wśród ludzi, którzy nawet nie pomyślą, że tamte drzwi, które mijamy codziennie w drodze na przystanek tramwajowy, mogą wcale nie być zamknięte...

Ja wiem, że Kuba poszedłby ze mną. Kuba jest czarodziejem. Tam, gdzie pójdzie, znikają uprzedzenia, a pojawia się dobro.

A Ty, poszedłbyś ze mną?

Ciesz się z małych rzeczy. Znajdź swój złoty środek, w porządku. Ale pamiętaj, że na świecie są cenniejsze kruszce. Platyna. Albo... papier. Czytając książkę, ciesz się z tego, że dobrze spędzasz swój czas. Ale jeśli myślisz sobie: może ja też bym coś napisał...? nie odkładaj tego na później. I, błagam, nie myśl sobie: e, inni piszą, to ja nie muszę, wystarczy, że będę czytać, przecież wkoło tyle książek, blogów, gazet...

Eli Defaria

Właśnie, cholera, nie rozumiałam i nie rozumiem tego wciąż, że kiedy człowiek w pewnym momencie dochodzi do ściany, a na ścianie jest wielkie graffiti z napisem TAK TO BYWA, wówczas albo odwraca się na pięcie, albo kładzie pod ścianą i umiera. Zazwyczaj nie szuka innej drogi, nie próbuje rozbić muru, znaleźć jakiegoś sekretnego przejścia. Największa życiowa prawda to jednocześnie największe kłamstwo. Bo owszem, bywa, ale co z tego?

Ale nie powiedziałam tego Dżesice, bo, szczerze mówiąc, nastąpił konflikt interesów. Chciałam mieć dobrze ścięte włosy. A nie wiadomo, czy Dżesika by się ze mną zgodziła. Z perspektywy czasu wiem, że by się nie zgodziła, o czym za moment. I bardzo dobrze zrobiłam, trzymając język za zębami, bo chwilę później dowiedziałam się, że Dżesika to wybuchowa dziołcha.

Dżesika zaczęła snuć swoją historię. O tym, jak pewnego razu wróciła z pracy do domu, a tam, jej narzeczony, leżał z jej najlepszą przyjaciółką w łóżku. Oboje byli nadzy, toteż Dżesika ostro się wkurwiła. Najlepsza przyjaciółka Dżesiki, zamiast szybko się ubrać i wyskoczyć (najlepiej przez okno), uraczyła fryzjerkę takim tekstem: No co się dziwisz? Myślisz, że cię będzie ruchał, jak ważysz te swoje sto kilo? Dżesika wkurwiła się jeszcze bardziej, bo faktycznie, ważyła sto kilo, może nawet trochę ponad. Rzuciła się na łóżko, by rozerwać byłą już najlepszą przyjaciółkę, lecz ta wykonała unik i rzuciła się do drzwi. Oj, nieroztropnie! Dżesika chwyciła w szale ubrania dziewczyny i cisnęła je za okno, zaś później pobiegła za eksprzyjaciółką, która znajdowała się już na klatce schodowej.

Ganiały się trochę po osiedlu. Tamta na golasa, a Dżesika w ciuchach i fałdach. Wkurw jednak dodał jej skrzydeł. Dżesika dogoniła zdzirę, wskoczyła jej na plecy i złamała kręgosłup. A potem jeszcze kilka innych rzeczy.

Następnie był proces.

A potem Dżesika przyjechała do Poznania. Zmieniła dietę i zapisała się na fitness. W momencie, kiedy cieniowała mi włosy, ważyła mniej niż pięćdziesiąt kilogramów. Uczęszczała też na zajęcia z kickboxingu. Miała trochę obsiniaczoną rękę, bo ubiegłego wieczora obroniła biedną dziewczynę, którą pod klubem bił jakiś jej facet. Dżesika przez chwilę była moją bohaterką. Przez chwilę.

- Bo wiesz, Emilka - mówiła - ty to dopiero dwudziestkę skończyłaś, a ja już po trzydziestce. Co ty chcesz w życiu robić?

- Pisać książki.

- O, widzisz, a ja... Ja bym chciała, żeby ktoś mi mówił z rana i wieczorem, że jestem piękna. Ale jestem po trzydziestce. Nikt już mi tak nigdy nie powie.

- Jak to, przecież jesteś piękna! - powiedziałam, i nie skłamałam, bo Dżesika była według mnie prześliczna. I chciałabym bardzo ważyć tyle, co ona.

- Ale wiesz, mnie już nikt nie weźmie, bo mam w papierach, że byłam w pace, no i jestem za stara, wszyscy tak mówią. Żeby chociaż dziecko było, to miałby mnie kto kochać. Trzeba byłoby się z kimś puknąć gdzieś, nie?

- Dżesika, nie rób tego, chcesz być samotną mamą?

- To lepsze niż nie być w ogóle.

- Jak kto woli - żachnęłam się. - Ale dlatego, że wszyscy tak mówią, chcesz zrezygnować z poszukiwania miłości?

- Tak to bywa...

Ian Schneider

Zegar tyka.

To była moja ostatnia wizyta u fryzjera (jakoś mi nie po drodze - mam zakład fryzjerski 12 metrów od drzwi wejściowych...). Nie chcę się chwalić i nie będę, bo nie ma czym, ale udało mi się coś w trakcie tego półtora roku zrobić. Napisałam książkę, więc całkiem spoko. Dżesika też coś zrobiła w tym czasie. Chcecie wiedzieć?

Znalazła chłopaka i przespała się z nim, ale nie zaszła w ciążę. To stało się dopiero z trzecim albo czwartym, cóż, nie bardzo ją to obchodziło. Dżesika znowu waży sto kilo i trudno nazwać ją ładną. Ale ma dziecko. Ślicznego małego maluszka, którego bardzo kocha i który na pewno bardzo kocha ją, ponieważ jest jego mamą.

Trudno nie nazwać Dżesiki aktualnie szczęśliwą. Co może być wspanialsze od małej istotki, nowego człowieka, którego wydało się na świat?

Może to dlatego, że nie obudził się we mnie instynkt macierzyński, ale wydaje mi się, że Dżesika poprzestała na małym i zapomniała o tym, czego tak naprawdę chciała. I tak to bywa...

A dzieci, cholera, dorastają, i często w pewnym okresie życia mają na swoich rodziców totalny zlew. I co wtedy, Dżesika?

Aurea mediocritas, tako rzecze Horacy, Seneka i Kochanowski. (I mój współlokator, ale on to już po polsku). Wielcy to byli ludzie, nie da się ukryć, przede wszystkim dlatego, że zostawili po sobie teksty, które do tej pory pamiętamy. Wobec tego, podejrzewam, że wcale nie we wszystkim byli tacy wypośrodkowani. Musieli wzbić się w jakiś sposób ponad przeciętnych, wyróżnić, zabłysnąć... I gdyby naprawdę poprzestawali na małym, może wcale byśmy o nich do tej pory nie pamiętali?

Rozmawialiśmy sobie z Kubą na temat tego, co zostanie po nas po śmierci. Chyba nie dzieci, chociaż, kto wie, mamy po dwadzieścia kilka lat. Zastanawiam się, skąd w nas to pragnienie, by z końcem naszego żywota pozostała o nas pamięć wśród żywych. Lęk przed absolutną nicością jest chyba niezłym wytłumaczeniem. Ale teraz skupmy się na harmonii.

Zahed Ahmad

Bo, jako rzecze mój współlokator, tego zasadniczo mi brakuje, a życie w harmonii oznacza niepoddawanie się niedorzecznym pragnieniom, namiętnościom i popędom. Tylko w ten sposób jesteśmy w stanie uzyskać spokój ducha oraz dostrzec piękno świata. Być świadomymi i zdrowymi.

Wierzę, że może to kogoś satysfakcjonować i nie mam z tym żadnego problemu. Uważam, że to piękne, tak sobie leżeć godzinami na łóżku, wpatrywać się w sufit, słuchać muzy i być po prostu szczęśliwym, bo Ziemia kręci się wokół Słońca i jest to cudowne. Jednocześnie śmiem twierdzić, że jest to okrutne marnotrawstwo czasu, jeśli dzieje się tak za często. Poza tym, może prowadzić do uwypuklenia uczucia pustki, którą każdy z nas gdzieś tam w sobie nosi.

Więc, Moi Drodzy, jeśli spadła Wam motywacja z powodu Blue Monday, końcówki stycznia, zimy, złamanego serca, zyskanego centymetra w pasie, utraconych pięciu stron w Wordzie czy pięciu złotych zeżartych przez biletomat, pieprzcie to. Macie jedno życie, więc jeśli chcecie cokolwiek w życiu osiągnąć, jeśli odczuwacie pragnienie, by coś po Was zostało - nie poddawajcie się. Nie dajcie się wepchnąć w sztywne ramy, które krępują Wasze ruchy, bo ktoś kiedyś powiedział, że to jest właśnie ten złoty środek, bycie tu i z tymi ludźmi, zamiast tam i z innymi, robiąc to, co robicie, a nie co chcecie robić.

Jeśli wiecie, do czego zamierzacie dążyć - dawajcie, krok po kroku.

ZAPIERDALAĆ.

Z tego, co się dowiedziałam, wyżej wspomniany John Krokidas raczej parał się scenopisarstwem oraz produkcją. Na śmierć i życie z 2013 roku to jego reżyserski debiut. Całkiem niezły, chyba. Bardzo popkulturowy, miast hipsterski, ale prawdziwego hipsterstwa w wykonaniu bitników pewnie bym nie przetrwała. Oni sami zresztą z przetrwaniem mieli poważny kłopot.

Był sobie chłopak. Nieśmiały. Z żydowskiej rodziny. Ojciec - poeta. Matka - wariatka, cierpiąca, tak na pierwszy rzut oka, na schizofrenię paranoidalną. Chłopak kocha rodziców, zwłaszcza mamę, ale ma marzenia i chce je realizować. Dlatego, kiedy dostaje list z Columbia University, jedzie do Nowego Jorku i... cóż, zaczyna studiować w wielkim stylu. Nie jest jednak zainteresowany sztampową wiedzą, utartymi literackimi schematami i pisaniem rymowanych wierszyków. Chłopak szybko wpada w odpowiednie dla siebie towarzystwo. Poznaje najpierw Luciana Carra, granego przez Dane'a DeHaana, później Williama S. Burroughsa, w którego kreację świetnie wcielił się Ben Foster, a także Jacka Kerouaca - w tej roli Jack Huston. Główny bohater zaś nazywa się Allen Ginsberg i jego niepewność, pasję, bunt oraz pragnienia bardzo dobrze oddał Daniel Radcliffe. Bo to dobry aktor jest.

Ekipa zaczyna tworzyć nowy nurt literacki. Swoje narkotyczne wizje, nocne eskapady po nowojorskich spelunach, a także ból istnienia oraz miłosne pragnienia spisują wtedy, gdy powinni znajdować się na wykładach. Wywijają psikusy w bibliotece, kłócą się z prowadzącymi zajęcia i starają się poczuć wolność mimo tego, że dorosłe życie pełne odpowiedzialności jest tuż o krok. 

Cóż, odpowiedzialność i tak dopada ich wszystkich. Ciężar konsekwencji spada niezapowiedzianie na wszystkich bohaterów przyszłej generacji bitników. Policja odkrywa ciało zamordowanego Davida Kammerera (tutaj gratka dla fanów Dextera - w tej roli wystąpił Michael C. Hall!), dawnego przyjaciela Luciena. Przypadek? Policja głęboko w to powątpiewa. W jaki sposób w ten dramat uwikłani są młodzi Ginsberg, Kerouac i Burroughs? 

Obraz i muzyka w filmie stanowią swoje piękne dopełnienie. Jazz, ubrania z lat czterdziestych dwudziestego wieku oraz świetna scenografia pubów - dzięki takiemu zestawieniu można przenieść się do świata z minionej epoki. Lecz czy jest to świat bitników? 

Moim zdaniem Na śmierć i życie to pozycja raczej dla młodszych widzów, którzy nie zapoznali się jeszcze z dramatycznymi przeżyciami beat generation po W drodze Kerouaca. Historia przedstawiona przez Krokidasa jest dramatyczna, momentami brutalna, smutna i wzruszająca, ale nie oddaje na sto procent tego, co działo się w głowach młodych literatów. Pewnie nie ma się czemu dziwić - oni sami nie potrafili zrozumieć wszystkiego, co działo się wokół nich, albo w nich samych. Niemniej jednak ten obraz jest zbyt mainstreamowy jak na mój gust. Niemniej jednak polecam, bo to film poruszający naprawdę ważkie tematy i skłaniający do zagłębienia się w legendarne losy bitników.

Dzięki niemu zamówiłam książkę pt. A hipopotamy żywcem się ugotowały, napisaną przez Burroughsa i Kerouaca w recepcji na zdarzenia, o których opowiada Na śmierć i życie. Maszynopis tej krótkiej lektury był odrzucany wielokrotnie przez wydawców. Nic dziwnego - afera była bardzo głośna i przynosiła Ameryce niezbyt chlubny obraz. Wydano ją po ponad sześćdziesięciu latach od napisania. Na pewno napiszę o Hipopotamach w którymś z następnych postów. 

6/10

Dwunasty września 2012 roku. Środa. Opublikowałam wówczas notkę pt. Początek. Mój świat wyglądał wtedy zupełnie inaczej. Ale za to zgarnęłam dwadzieścia osiem komentarzy. Połowę oczywiście napisałam ja, ale... gdzie te czasy, hm? Tak czy siak, tamta notka traktowała o początku drogi wydawniczej. Wracam do tamtych opowiadań, które porozsyłałam i wiem, że były takie sobie. Czytałam gorsze, ale czytałam też lepsze. Teraz próbuję opublikować powieść pt. Piromani. Mam tekst. Chyba całkiem dobry. A jeśli nie aż tak dobry, jak myślę, to przynajmniej opowiadający w niebagatelny sposób o ważnych sprawach, o których nie mówi się codziennie. Albo w ogóle. Mam wydawnictwo. Mam potencjalnych czytelników. Nie mam tylko pieniędzy.

Dlatego o godzinie 18.00 dnia dzisiejszego rusza mój projekt na stronie Polakpotrafi.pl. Moi mili, liczy się każda złotówka. Co prawda trzeba wpłacić ciut więcej, żeby otrzymać fajny upominek, a nie tylko mejla z podziękowaniami (też fajnymi), ale i tak gorąco proszę Was o wsparcie mojej sprawy. Złotówka to dwie bułki grahamki z glutenem, albo cztery dmuchane białe bułki z Tesco. To także niespełna dwa papierosy. Darujcie je sobie, a wesprzyjcie kulturę i miejcie wpływ na kreowanie współczesnej polskiej literatury. 

Wiecie, ciężko mi teraz, bo kampania marketingowa ruszyła z kopyta, a ja nie mam zielonego pojęcia, czy zbiórka zakończy się pozytywnym wynikiem. Dużo tu znaków zapytania. Ale wiele problemów już rozwiązałam, na przykład problemy z nieuczciwym wydawnictwem, z samym zakończeniem utworu, z recepcją ludzi, z samą sobą... Przez wszystko to przebrnęłam lub też jestem w trakcie. Uzbieranie pieniędzy to chyba nie jest największy kłopot, ale lekko się denerwuję. 

Jak już mówiłam w zajawce, którą można obejrzeć na stronie Polakpotrafi.pl, nie chodzi o zrealizowanie marzenia. Nie tylko, w każdym razie. Współczesna powieść obyczajowa, jaką są Piromani, to ważna pozycja dla młodych ludzi. Porusza problem depresji wśród dwudziestokilkulatków, samoakceptacji, trudnych zależności pomiędzy rodzicami a dorastającymi dziećmi, kryzysowej sytuacji na Ukrainie, niewłaściwych wyborów w sferze uczuciowej oraz toksycznej przyjaźni. Brzmi bardzo poważnie, ale prócz tego jest sporo humoru (również czarnego), gagi, anegdoty oraz całkiem przyjemne wątki romantyczne. 

Główną bohaterką jest Lidia Grabowska, pochodząca z niewielkiego miasta studentka filologii polskiej, która chce zostać pisarką (analogie może i są, ale autor to nie narrator, narrator to nie autor, a fikcja to fikcja). Dwudziestokilkuletnia bohaterka gubi się już na początku swojego dorosłego życia. Nie potrafi połączyć swojej pasji ze studiami oraz życiem towarzyskim, zakochuje się w niewłaściwym chłopaku, a traumy z dzieciństwa oraz tęsknota za starymi przyjaciółmi w końcu biorą górę i wpędzają ją w depresję. Początkowo Lidią zajmuje się Czesław, który jednak sam potrzebuje pomocy. Chłopak uświadamia sobie, że jest homoseksualistą, lecz nie potrafi tego zaakceptować. Konflikt między jego sposobem myślenia a orientacją sprawia, że Czesław szuka ucieczki w narkotykach.

Pozostałymi postaciami m.in. Piromanów są Nieboski, narzekający na wszystko dookoła student ostatniego roku magisterki, ekscentryczna Szoszana, pragnący zostać iluzjonistą Piernik oraz poszukujący polskiej żony Kirył, który uciekł ze swego domu na Ukrainie, gdzie dramatyczna sytuacja państwa wprowadziła jego rodzinę w skrajną biedę. 

Jeśli udało mi się Was choć trochę zaciekawić, zajrzyjcie na stronę Polakpotrafi.pl, a znajdziecie próbkę tekstu oraz inne ciekawe materiały promocyjne. Możecie też udostępnić zalajkować stronę facebookową. No i wspomóc złotówką. Ja daję Wam całą siebie. Nie pozwólcie, by poszło to na marne. 

Całuję i ściskam Was wszystkich gorąco!

Kiedy moja Jagódka podesłała mi linka do artykułu, który zawierał opis błazeńskich ataków Kingi Dunin na Ignacego Karpowicza oraz jego pizdowatych prób podjęcia defensywy (tak, nawet Pudelek się o tym rozpisuje), zrobiło mi się bardzo przykro. Kto by pomyślał, że literaci potrafią zrobić w mediach taki dym w związku ze swoimi prywatnymi sprawami. Czy to przypadek, że cała ta akcja wydarzyła się na krótko przed przyznaniem Nagrody Nike?

Brzydka baba, o której słyszałam piąte przez dziesiąte, że jest jakąś tam wątpliwie sławną feminą, napada mojego mistrza literackiego, podobno mającego problem ze zwróceniem jej należnych trzynastu tysięcy złotych. 

Trzynaście patoli - niezła suma, niedobrze nie oddać. Z doświadczenia wiem jednak, że trudno się pożycza, lecz jeszcze trudniej oddaje. Może wszyscy pisarze mają z tym problem? Nie z dawaniem czy oddawaniem, ale po prostu: z pieniędzmi. Nie od dziś wiadomo, że by utrzymywać się z pisania, przedtem trzeba długi czas klepać biedę. Czy nie jest przypadkiem tak, iż bestsellerowi autorzy przyzwyczaili się do stanu ubóstwa i wpadają w kłopoty finansowe po prostu z sentymentu?

Po obejrzeniu „Czarownicy” przypomniałam sobie, że dobrze mieć szerszą perspektywę i nie opowiadać się po czyjejś stronie, jeżeli nie zna się wersji każdego zamieszanego w spór. Nie znam stron, ich wersje poznałam, wszyscy mają gdzieś, czy się wypowiem na ten temat, czy nie, ale głos młodego pokolenia, które aspiruje do bycia uznanymi literatami, zawsze do czyichś uszu ma szansę trafić. Nie, żebym miała się za jakiegoś wodza (to by było...!), ale jako wolno dryfujący literacki proton nawet łatwiej mi coś na ten temat naskrobać. Dotknęł mnie on osobiście (temat, nie Karpowicz), a że milczeć nikt mi nie kazał, to będę na ten temat i pisać, i mówić. Wiadomo, wolę pisać, ale czasem i to drugie się niechcący przydarza.

Ludzką rzeczą dobierać się do światłego człowieka, więc rozumiem trochę Kingę Dunin, tak jak kobieta kobietę. (Choć coś tu jest edwidentnie nie tak, skoro i ona jest kobietą, i ja jestem kobietą, to czemu ona wygląda jak starszy pan)? A Ignacy Karpowicz dobrą dupą jest. Tylko że chyba najwyraźniej ideał sięgnął bruku. Po lekturze jego książek, reportaży i felietonów, ukształtował mi się w głowie obraz mężczyzny silnego charakterem i umysłem. A teraz co? Dupa, i to wcale już nie dobra, bo podwójna. Karpowicz ewidentnie dał dupy dosłownie i w przenośni. 

Nie tak ogólnie, bo to temat rzeka. Albo galaktyka, bo wątpię, by temat został wyczerpany po zapisaniu zwoju długiego na sześć tysięcy sześćset kilometrów (Nil); o kobietach można pisać tak wiele, że i ciężko byłoby zmieścić się na stu tysiącach lat świetlnych (Droga Mleczna) takiego zwoju, oczywiście o tyle, o ile faktycznie nasz gatunek pociągnie jeszcze te kilka miliardów lat, do przemiany Słońca w czerwonego olbrzyma. (W zasadzie wątpię - jeśli nie powybijamy się nawzajem, to zamordują nas frytki z Mc'a albo wzrastające ceny papierosów). Zresztą, pieprzyć gatunek. Czy same kobiety przetrwają? Moje ostatnie obserwacje nasuwają mi trzy czarniejsze niż czarna dziura scenariusze.

Abstrachując od powyższych ciekawostek z zakresu geoastronomii (które powinny być wszystkim znane co najmniej z gimnazjum), przejdźmy do popkulturowego, kaszanowego show Eurowizji. Wiem, że możecie być zmęczeni tym tematem, w końcu media aż huczą i nie sposób nie wiedzieć, że pierwsze miejsce w tym roku zostało zajęte przez Conchitę Wurst, czyli Thomasa Neuwirtha. Miło, że Europa chciała pokazać, jaka jest tolerancyjna, szkoda, że z tego powodu ucierpiały lepsze piosenki, w tym również nasza polska, "My Słowianie". Z teledysku produkcji Donatana bił co prawda erotyzm w nieco prostackiej formie i nie sądzę, by wokal Cleo ujmował, ale w kategorii hiciora na pewno jest to lepszy kawałek niż "Rise Like a Phoenix". I tak kobiecość została pokonana przez akceptację dla wszystkiego, co związane z transpłciowością. Nie, nie mówię, że to dyskryminacja. Ale... (Cała Ameryka się z nas śmieje, że Europejczycy, mając do wyboru słowiańskie dziewczyny i TAKĄ kiełbasę, wybrali to drugie. Ale co z tego, Stany są głupie, nie?)

Naturalnie (stwierdzenie ostatnimi czasy tyleż samo względne, co i niebezpieczne), skoro Thomas może być Conchitą i tym samym upodabniać się do kobiety, to i randomowa Ela czy Salomea może zapragnąć wyglądać jak facet, nie zmieniając przy tym płci. Na ulicy coraz częściej widzę przechodniów, którzy naprawdę wyglądają jak młodzi, przystojni chłopacy, a w istocie są po prostu dziewczynami, mającymi na sobie full capa, bejsbolówkę oraz szerokie spodnie. O tym, że taki trend się przyjmuje, utwierdziłam się w przekonaniu, znalazłszy osadzoną w tej stylistyce sesję fotograficzną zatytułowaną "Girls Will Be Boys", której przykładowe elementy przedstawiam poniżej.

Sama już nie wiem, kiedyś byłam przeciwko aborcji, bez żadnych wyjątków, teraz mam pewne obiekcje. Pieprzyć te gwałty (zdaję sobie sprawę z tego, że to zabawny dobór słów), ale co z karierą?! Tylko znowu, czy kobieta musi często w tak bezpardonowy sposób walczyć o swoje prawa, czyli drzeć mordę, że coś jej się należy i koniec? O retoryce to już zapomniały? 

Zapytałam mojego tatę, czy wie, co to jest gender. Powiedział, że gender jest wtedy, gdy on przynosi pieniądze mamie, a mama wydziela mu z tego niewielką część, dołącza do nich listę i wysyła na zakupy, a później jeszcze żąda reszty. 

Gender się nie należy bać, gender jest wszędzie, tylko nie wszyscy to zauważają. Ale już przecież na wiedzy o społeczeństwie w pierwszej klasie gimnazjum uczyliśmy się, że każdy z nas ma do wypełnienia jakąś rolę. W zasadzie nie jedną. Zgadzamy się, że jesteśmy dziewczynami lub chłopakami, a w związku z tym córkami lub synami, uczennicami i uczniami, katoliczkami i kibicami. A później stajemy się buntowniczkami i rebeliantami, podróżniczkami i włóczykijami, kobietami albo mężczyznami. 

Olga Tokarczuk mówi w swoim eseju Heterotopia (można go znaleźć m.in. w zbiorze pt. Moment niedźwiedzia - oczywiście nie kupiłam go przez nazwisko autorki, ale z powodu świetnego niedźwiedzia w tytule i na okładce; jestem Irvingową fetyszystką, wszyscy już chyba wiemy, jak bardzo mój ulubiony John kocha te wielkie śmierdzące bydlaki), że to przez ewolucję. Na początku mężczyźni byli silni, więc szli polować, a kobiety rodziły dzieci i opiekowały się nimi. I wówczas, w prehistorii było to całkiem logiczne. Ale teraz? Kiedy siła fizyczna nie liczy się tak bardzo, a przynajmniej nie tyle, co zdolności, doświadczenie i intelekt? Ewolucja to nie historia, tylko proces nie do zatrzymania. Skoro ryby wyewoluowały w dinozaury, a tygrysy szablozębne w zgrabne dachowce bez wady zgryzu, to czemu nie może ewoluować płeć? Zmienia się środowisko, zmieniają się warunki naszego życia, tylko poglądy niektórych zamkniętych na postęp ludzi nie chcą się zmienić. Choć nie zgadzam się z wieloma poglądami Tokarczuk, to kilka z nich, a zwłaszcza ten wywod o gender, brzmi naprawdę logicznie.

Tak, jak nie przeszkadza mi homoseksualizm, tak i transseksualizm [oraz transgenderyzm! - wspomniany już Irving, w swojej najnowszej powieści W jednej osobie używa tych pojęć zamiennie, choć ja sama nie byłabym do końca przekonana o słuszności tego zabiegu (literackiego, w ramach używania terminologii, kwestie wymiany narządów płciowych pozostawmy zainteresowanym)] nie napawa mnie ani lękiem, ani obrzydzeniem. Wręcz przeciwnie, zawsze chciałam mieć koleżankę, która kiedyś była mężczyzną oraz odwrotnie (wiem, traktuję ludzi bardzo przedmiotowo, tworząc ze swoich przyjaciół jakąś porąbaną kolekcję, ale moja miłość do nich jest prawdziwa i wolna od konsumpcjonizmu). Ale ja to ja. I na pewno nie jestem przedszkolanką z Rybnika. Ciekawym doświadczeniem byłoby zorganizowanie dzieciakom w podstawówce albo gimbazie jakichś zajęć, na które chłopaki mieliby przyjść przebrani za dziewczyny (wtedy dowiedzieliby się, jak bardzo niewygodne potrafią być rajstopy), a dziewczyny za chłopaków (wówczas mogłyby zrozumieć, że nie zawsze trzeba się pindrzyć godzinami, bo ważna jest wygoda). I rozmawiać o istotnych problemach związanych z walką płci przy zabawie. Na pewno byłoby zabawnie. Pamiętam zresztą z podstawówki, iż kiedy facet przebiera się za babę, zawsze jest kupa śmiechu - to chyba nawet słowa którejś z nauczycielek, bo mój kolega Darek przeważnie na karnawał wkładał damskie łaszki, co nie zrobiło z niego ani geja, ani mordercy, ani nawet lewaka. Ale robienie pojawienie się w bajkach postaci rycerek? Bez przesady! To raczej przekłamywanie historii. W średniowieczu kobiety były damami serca, nie inaczej! Ewentualnie służącymi czy tam chłopkami na gospodarstwie. Miały pod górkę, ale wywalczyły prawo do udzielania się w społeczeństwie. Dzięki takim postaciom jak m.in. Joanna D'Arc. To powinny wiedzieć dziewczęta. To uczy zaangażowania i przykładania się do obowiązków. Fakty są często sporo ciekawsze od popapranych wizji kobiet z wąsami, noszących bojówki i niegolących się pod pachami. 

Is­tnieją dwa rodza­je ko­biet: bo­ginie i wycieraczki. 

Oto prawda. Na tle moich powyższych wypocin możecie być teraz zdziwieni. Co ona gada; to jest za tym gender czy nie? Odpowiedź jest prosta. Jestem za postępem, ale rozsądnym. Za wolnością. Nienawidzę być krępowana przez otoczenie, dlatego nikomu też nie będę niczego bronić. Sama jednak uwielbiam być kobietą, tą ze stereotypów. I jeśli ktokolwiek będzie mi zarzucał, że przez manifestowanie mojej kobiecości jestem zacofana albo głupia, to wyśmieję. Chodzi przecież o to, by każdy czuł się dobrze w swojej skórze, a jeśli nie, to by mógł ją zmienić. Żeby wiedział, że ma taką możliwość. Żeby ufał, iż nie musi się bać bycia prawdziwym sobą.

A ja się czuję cudownie w czerwonej kiecce z dekoltem, pomalowanych pazurach oraz długich włosach. I nie mam nic przeciwko kobietom, które spełniają się, wychowując dzieci w domu. Ostatnią lekturą, jaką przeczytałam w roku 2013, była Sarmacka dama. Barbara Sanguszkowa (1718-1791) i jej salon towarzyski. Księżna Barbara zakładała, że misją kobiety było dbanie o domowe ognisko. Nie tylko  miała dopilnować prawidłowego rozwoju swojego potomstwa, ale i stanowić ozdobę swojego męża a także wypełniać swoje obowiązki wobec ojczyzny. Dodatkowo Sanguszkowa realizowała się, prowadząc wspomniany w tytule salon towarzyski. Kreowała modę, finansowała kulturę, wspierała młodych artystów, poruszała ważkie tematy. A jednak zawsze słuchała się swojego męża i nad swoje dobro stawiała dobro swych dzieci. Wówczas opiewano czyny księżnej w poetyckich dziełach. Teraz taką kobietę nazwie się kurą domową i w ogóle nie dostrzeże jej poświęcenia. 

Skoro zwolennicy ideologii gender są tacy "hej, do przodu", to dlaczego ich ewolucja idzie tylko w jedną stronę? Dlaczego kobiet dbających o swoje rodzinne ogniska nie można opiewać w czasopismach i otaczać czcią? Bo jej postępowanie jest prymitywne? Nie wymaga wiele zachodu? Serio?

Siła kobiety jako żony opiera się z jednej strony na rozumnym, czujnym i wyważonym postępowaniu wobec partnera, a z drugiej - na jej atrakcyjności i dobrej kondycji fizycznej.

Takie są słowa Agnieszki Jakuboszczak, autorki Sarmackiej damy, parafrazujące poglądy księżnej. Jeśli myślicie, że bycie dobrą żoną jest łatwe, to jesteście w błędzie. Co prawda moja wiedza w tym zakresie jest raczej niewielka, ale dotychczasowe doświadczenia pokazują, że choć łatwo zadowolić mężczyznę, nie tak łatwo nauczyć się kierować nim, by zadowalał swoją kobietę. 

Mimo moich chłopskich korzeni (chociaż ostatnio dowiedziałam się, że jest niewielki procent szansy na bycie potomkinią jakiegoś bawarskiego księcia, więc spoko), mam takie poglądy, jakie mam. Kobiecie się należy szacunek. Kobiecie należy się cześć i uwielbienie. Co miesiąc cieknie nam spomiędzy nóg czerwony potok, w dodatku to my dobrowolnie pozwalamy rozrywać się naszym narządom nawet kilka razy w życiu (czyt. rodzimy). To my jesteśmy słabsze fizycznie, więc mężczyźni powinni bez słowa narzekania nosić nasze walizki i torby. Otwierać przed nami drzwi. Zapraszać na randki, stawiać kawy oraz kupować kwiaty, jeśli starają się o nasze względy. Co z tego, że prawo dżungli aktualnie powinno zmuszać kobiety do wzięcia spraw w swoje ręce i ruszenia na łowy, bo samców zdolnych do stania się w przyszłości mężami jest coraz mniej? (Nie dość, że niedługo blisko połowa okaże się homoseksualistami, to umierają o jakieś osiem lat szybciej od kobiet i rodzi się ich coraz mniej, a najgorsze, że nie wszyscy są sympatyczni). Czy to, że nasza kultura została ukształtowana tak, a nie inaczej, to powód, żeby ją zniszczyć? Nie mówię, że tradycjonalizm jest zawsze czymś pięknym i w ogóle wspaniałym, bez zarzutu. Oczywiście, że tak nie jest. 

Lecz jeśli czuję się słaba i dobrze mi z tym, dlaczego muszę zostać pozbawiona silnego ramienia, na którym pragnę się wesprzeć? 

No, niby najnowszy, ale jednak zeszłoroczny. Mowa o "W jednej osobie", która ukazała się na rynku w 2012 roku. Książkę, tak jak było to w przypadku "Ostatniej nocy w Twisted River" dostałam na urodziny od zestawu 4xM, czyli Marysi, Moniki, Marcina i Macieja (wierząc podpisom pod uroczą dedykacją ^ ^), za co, jeśli kiedyś dane będzie im to przeczytać, jeszcze raz najserdeczniej dziękuję. 

Kocham mojego Dziekana. Maluję tęczowe misie w żłobku. Pomagam Dziupli w przeprowadzce. Przygotowuję się do wrześniowego egzaminu z Historii Literatury Polskiej. W "Programach i dyskusjach literackich okresu Młodej Polski natrafiam na opinię Stanisława Przybyszewskiego. "[...] norma to głupota - degeneracja zaś to geniusz". Przerwy w zajęciach poświęcam rozrywce. Na przykład oglądaniu seriali. "The New Normal" (polski tytuł: "Rodzinka jak inne") może być przez "normalnych Polaków" (takich, co lubią pohasać w kominiarkach z kijami baseballowymi w dłoniach) nazwany jakąś kpiną w odcinkach o bandzie pedałów i wykolejeńców. Dla mnie to serial, który pokazuje, jak bardzo otworzyłam się w ciągu ostatnich dwóch lat w Poznaniu. Propaguje równość i tolerancję, poruszając naprawdę ważne tematy.