Choroba trzyma się wściekle mojego ciała i po części wprowadza mój umysł w inny wymiar. Dzięki zawrotom głowy, uciążliwemu kaszlowi i bycia potliwą myszą, dochodzę do wniosku, że jestem faktycznie bardziej dorosła niż niedorosła. Dzieci uwielbiają chorować, wówczas mają wolne od szkoły, a rodzice i bliscy nadskakują nad nimi do obesrania. Nie mówię, że to nie jest szalenie miłe, kiedy widzę u moich wspaniałych ludzi z Babilonu, że przejmują się stanem mojego zdrowia, biegają do apteki po syropki, robią herbatki, budzą i na śniadanie serwują kodeinę - ale jednak wolałabym, żeby mieli inne preteksty, by udowadniać, iż im na mnie zależy. Naprawdę chciałabym wziąć notatki w niedrżące ręce, w głowie poczuć wreszcie zdolność do przetwarzania i zapamiętywania informacji, a następnego dnia odwiedzić Dra Pojeba i wyklepać mu sto stron. To już nie te lata, żeby można się było opierdalać bez końca. (Tak, mówię to ja, toż to prześmieszne).

Tak czy siak, pogrążanie się w letargu w zimowym płaszczu pod kołdrą, gorączka i słuchanie Vivaldiego, a także pytanie Karola o mojego bloga, poddało mi świetny pomysł na nowy post. Pomysł tak naprawdę świetny może nie był, lecz takim się wydawał przez nieskończenie długi czas jednej milisekundy, co absolutnie wystarczyło do jego realizacji. W połączeniu z moimi posępnymi myślami dotyczącymi boju pomiędzy tym, co bym chciała robić a brakiem wyjątkowo olśniewających perspektyw, stwierdziłam, że nic, tylko pisać. O śmierci. 

Moi rodzice raczej nie podzielają mojej miłości do czarnego humoru, która wszak nie jest jakaś szczególna, bo ogranicza się do wtórności bądź fangirlstwa. Sama nie jestem aż tak błyskotliwa, czasem tylko lubię ponabijać się z nowotworów, pogubionych przez przypadek kończyn, Żydów na dyskotece krzyczących "więcej gazu" czy noworodków... To nie jest obrzydliwe, to specyficzne, zaręczam, na świecie istnieją gorsze wypaczenia. Pewnie ktoś sobie teraz pomyśli, że gdyby mnie spotkała podobna tragedia, albo chociaż jakaś, zastanowiłabym się dwa razy nad tym, jakie durnoty wygaduję. I pewnie w ogóle trzymałabym język za zębami, bo złe rzeczy są złe, dlatego powinny być tematem tabu. Nieprawda. Po pewnym czasie człowiek nabiera dystansu (chyba, że nigdy go do siebie nie miał, a wiadomo, dystanse są potrzebne, nie tylko by schudnąć i dobrze wyglądać, ale i po prostu dobrze żyć, na przykład dystans dziewięciu tysięcy kilometrów między Polską a Japonią sprawia, że od dwóch tygodni nie pokłóciłam się z Julitą). Do tragedii, do choroby, to ułomności czy śmierci. Trzy dni po pogrzebie większość rodziny nieboszczyka wciąż roni łzy, ale rok później wszyscy opowiadają sobie śmieszne historyjki na jego temat, na przykład jak jego pies wpadł do szamba, a nieżyjący (wówczas nie nieżyjący, nawet wręcz przeciwnie) swojego gównianego psiaka wziął za kanałowego szczura. Imponuje mi taka forma wspominania o tych, którzy już odeszli, bo zabawne historie w naszych głowach pozostają o wiele dłużej niż długie monologi na

temat zmyślonej działalności dobroczynnej denatów. Chorobę też można wykorzystać w dobry, prześmieszny sposób. Sama postać Nicka Vujicica na pewno zawsze będzie mi się kojarzyła bardziej z obrazkiem z boku (gdybym znalazła go jako mała dziewczynka, istnieją pewne szanse, że nie paliłabym teraz jak smok) niż filmem pt. "Cyrk motyli" (choć i jego serdecznie, chyba po raz drugi, polecam - Gruby się płacze podobno za każdym razem, gdy ogląda tę krótkometrażówkę; dzięki, stary, za jej pokazanie). 

Nie wiem, z czego tak naprawdę wynika strach przed mówieniem o śmierci. Z samego strachu co do niej? To dla mnie też troszkę irracjonalne. O wiele bardziej od śmierci boję się życia. Egzystencja zaskakuje mnie na okrągło. Ostatnio w dni nieparzyste w sposób nieprzyjemny (wiecie, 11 listopada, tęcza, ogień, siara na maksa, wstyd, że debile w dresach i ogoleni na łyso z mózgiem równym potencjałowi intelektualnemu kalarepy nazywają się patriotami). Poza tym nie wiem, co będę robić za tydzień, miesiąc czy rok. Może znajdę pracę, może nie, może potknę się w strategicznym momencie podczas jakiegoś ataku na znanego polityka, załapię się na mema w internetach i zostanę sławna. Nie wiem. Jestem zaś przekonana, że prędzej czy później umrę. Nie tak permanentnie, ale zawsze coś. 

A może właśnie dlatego śmierć traktuję tak lekceważąco? Wierząc w życie pozagrobowe, hasanie w białym prześcieradle za moimi przyjaciółmi i przestawianie im szpargałów w mieszkaniu albo niekończące się bansy na chmurkach, jest mi jakoś lżej. Mniej ostatecznie, mniej ziemiście lub krematoryjnie, mniej beznadziejnie, w sensie: nie jesteś marnym wypierdkiem, błędem w systemie komputera głównego wszechświata, twoje istnienie ma znaczenie, joł. A gdyby tak było? Chyba zostałabym celebrytką, nauczyła się pływać i nurkowała w forsie, żeby jakoś zaistnieć, choć przez minutkę. Na pewno nie traciłabym czasu na wkuwanie teorii nieżyjących już ludzi a propos życia, które i tak nie ma żadnego znaczenia (tj. i tak nie poszłabym na filozofię, ale tak przykładowo - i przytykowo). 

Wyobrażałam sobie kiedyś, jak ma wyglądać mój pogrzeb. Chciałabym, żeby była to epicka impreza, o ile zostawię moim spadkobiercom tyle hajsu, żeby mogli godnie nią rozporządzać również w kwestii uhonorowania mojej pamięci (i o ile na to zasłużę, to chyba jednak istotniejsza kwestia). Florence w teledysku do "Raise it up" podsunęła mi godną uwagi wizję. Musiałabym tylko się wstrzelić i umrzeć przy dobrej pogodzie, pewnie we wakacje. Pożegnanie odbyłoby się w ogrodzie, kobiety miałyby na sobie białe sukienki, moje ciało włożono by do prowizorycznej łódki, do której dołączono by i podgrzewacze, od których co prawda bym nie spłonęła (prędzej wypaliłby się w nich wosk), ale zawsze to ładnie wygląda, prawda? I jak już bym sobie płynęła, zepchnięta z lądu przez czterech przyszłych mężów Julity, z których połowa pewnie będzie skośnooka, po jakiejś Warcie czy innej rzeczułce (byle nie naszej rodzimej Szarce vel. Smródce, bo to by była bardzo krótka trasa - z oczyszczalni pod ogólniak, a i tak w połowie utknęłabym na mieliźnie z butelek po Amarenie), goście imprezy schlaliby się pitnym miodem i ewentualnie rozmawiali o moich opowiadaniach (czyli że muszą powstać przed moją śmiercią i dodatkowo powinno być ich dużo, skoro chcę, by żegnało mnie mnóstwo osób - o czymś trzeba będzie debatować, a przecież nie o polityce). (To było naprawdę długie zdanie, przepraszam, już nie będę, naprawdę szanuję moich czytelników, zwłaszcza tych wyimaginowanych, gdyż stanowią najliczniejszą grupę). 

Szał na memy z Typową Mamą w Sieci to już prehistoria, ale wciąż są aktualne. Ostatnio na topie był filmik, którym zbulwersowała się cała Polska (bo pół kraju ogląda wciąż telewizję, a reszta wyznaje wiarę w Internet). Wyreżyserowana sytuacja między matką a córką z Master Chef, którą przypominam poniżej, to moim zdaniem jednak nic traumatycznego. Razem z Cypkiem stwierdziliśmy, że kobieta z tych kilku scen musiała mieć na imię Mirka, tak jak zowią się nasze kochane mateczki. 

W ogóle, to wyróżniamy oprócz Mirek również inne mateczki.
Mateczki Troskliwe, jak mama Julity, martwiąca się głównie nie tym, że jej dziecko może zostać napromieniowane radioaktywnymi ściekami z Fukushimy, a przeziębieniem, do którego z pewnością dojdzie przez chodzenie w trampkach po górach. 

Mateczki Dobrej Wiary, jak mama Zuzi, które zamiast wrzucenia córce do walizki słoika z bigosem, wpakują tam i pancerny PRL-owski elektryczny sprzęt kuchenny, i pojemnik z kuglem, i szarlotkę. I skażą tym samym koleżankę swojej najmłodszej latorośli (to jest mnie) na przepuklinę od wtargiwania dwudziestokilowego fioletowego prostokątnego pękającego w szwach stwora po schodach. (Dobra, sama chciałam).

Mateczki Wszystkowiedzące, jak mama Matiego. Odmowa syna, dotycząca skosztowania piwa, nie zamydliła jej oczu. I tak wie, że syn pije na studiach. (Wcześniej jednak był wzorowym asystentem, muszę zapewnić. Mam wszak nadzieję, że Mati do tego nie wraca, choć ostatnio piliśmy herbatę z żurawinką. To jest w ogóle świetna historia, bo zaprosiłam Matiego do siebie na herbatę, a później dopiero powiedziałam, że nie mam herbaty. Cała paczka dla mnie <3).

Mateczki Gustowne Inaczej, jak moja Mirka dziś wieczorem, która pozbyła się pianina z salonu. Zapytała uprzejmie, czy może je przenieść do sypialni jej i Lorda Fadera. Odpowiedziałam, że po moim trupie, to wszak nie zrobiło na niej żadnego wrażenia, gdyż to ona jest na swoim, a ja na jej. Po całej akcji z przesuwaniem około półtonowego instrumentu, oświadczyłam, że salon może i wydaje się teraz większy, ale w istocie nie jest większy, tylko uboższy. Mimo skrzywionego spojrzenia mamy, kontynuowałam monolog, twierdząc, że pasuje jednak do niej i ojca, czyli prostych ludzi, nie potrzebujących w życiu tak bogatej rozrywki jaką jest kultura. Zakończyłam oświadczeniem, że mają się nie martwić, bo kiedy tylko moich rodziców ubezwłasnowolnię, pianino z powrotem wyląduje w salonie, zaś oni w swojej sypialni, na wieki wieków. 

Po ostatniej wypowiedzi uciekłam we łzach do pokoju, zaczęłam pisać z Matim i temat na notkę sam wypłynął. 

Jestem na siebie strasznie zła. 

Grałam na pianinie przez sześć lat. Na tym instrumencie, który dotychczas stał w salonie, płakałam i spałam. Raz nawet w niego kopnęłam. Wtedy też wybuchnęłam fontanną łez, teraz zaś chlipię sobie po cichutku. Zrezygnowałam z kariery pianistki, bo chciałam mieć czas na wyjście z koleżankami, żeby posiedzieć sobie na deptaku i zjeść loda. Byłam tak nagannie prymitywnym dzieckiem, że aż mi się to w głowie nie chce mieścić. Przez trzy lata po skończeniu szkoły muzycznej nie mogłam patrzeć na pianino, a teraz użalam się nad niespełnionymi marzeniami, w dodatku nie swoimi. Czy nadszedł czas, by odpuścić, tak jak zrobili to moi rodzice? Czuję, że powinnam brać z nich przykład.

Wkurza mnie też to, co powiedziałam. Ostatnio traktuję rodziców przedmiotowo. Kiedyś to było nie do pomyślenia. Zawdzięczam im tyle, że nie powinnam nawet żartować na ten temat przyszłości, której tak strasznie się boję. Zwłaszcza po tym, co stało się, kiedy zrobiłam krótką przerwę od pisania i złożyłam kolejną wizytę rodzicom w salonie.

Mama wzięła pod uwagę moje zdanie. Uważa, że pokój faktycznie stał się uboższy i teraz gryzie się, nie wiedząc, co robić. To oznacza, że jestem naprawdę tak stara, iż wreszcie ktoś traktuje mnie na serio i liczy się z tym, co powiem. Załamanie nerwowe? Nie, bo na szczęście człowiek nigdy nie jest tak stary, by powiedzieć, iż to nie jego problem. 

Nie dość że stara, to coraz bardziej wredna. Chyba za dużo czasu spędzam z Z. (Młodszą ode mnie o rok i wbrew zdaniu ogólnemu w Babilonie naprawdę miłą i troskliwą).

Proste rachowanie. Im bardziej rodzice są wyrodzicami, tym mają pojebańsze dzieci.

Pieprzony listopad.

Znowu smutno. 

Prawo Nesi: jak już coś sobie postanowisz, to na sto procent tego nie zrobisz. 

Obiecałam sobie, że posty będą się pojawiać regularnie co tydzień, w czwartek. Efekt? W zeszłym tygodniu na blogu nie zaistniał ani jeden wpis, a dziś mamy środę. (A jutro melo, melo, melooooo!!! - taka dygresja). 

Czy jeżeli postanowię sobie nie czynić postanowień, to może się udać? 

Wątpię. Ażeby przewidzieć prawdziwość powyższego, musiałabym wcześniej wiedzieć, czego dokładnie się po sobie spodziewać, ergo wiedzieć, kim jestem. Tego zbyt dokładnie nie potrafię ustalić. Wiem tylko kim chcę być (w miarę rozpoznawalną pisarką, basta) i kim nie jestem. (To jest dopiero łańcuch przyczynowo-skutkowy, proszę państwa)!

Nie jestem osobą, której w ogóle nie rusza to, że wraca do dużego miasta, i to już jutro. (Melo, melo, melooo)! Czuję całą sobą, że wreszcie zacznę oddychać. Może nie swobodniej, ale głębiej, prawdziwej, po swojemu. Nieraz pewnie zaboli, ale to lepsze niż dławienie się powoli narastającym w płucach CO2. 

Nie jestem człowiekiem, który potrafiłby kogoś skrzywdzićz premedytacją. Słowo "intryga" jara mnie straszliwie, ale wymyślić nic konstruktywnego nie mogę (o ile nie jest to opowiadanie fantasy, i to z serii tych "dworskich"). Czasem mam ochotę kogoś dotkliwie ukarać za krzywdę innych osób, ale tak naprawdę po co? Czyjaś krzywda nic nie zmieni. Nie sprawi, że mi czy komukolwiek będzie lżej. Damn. Rozmowy z Solem dużo dają. 

Nie jestem jeszcze nauczycielką, ale czuję, że może nią kiedyś ewentualnie zostanę. Smutna mina Stasia, kiedy oznajmiłam, że jutro już mają koniec lekcji ze mną, kompletnie mną wstrząsnęła. Tak samo jak to, że nauczyłam nawet 4c, co to ten bezokolicznik. Wciąż nie mogę przestać się dziwić.

Nie jestem blogerką, która pisałaby o tym, na czym kompletnie się nie zna i jeszcze robiłaby na tym hajs. Może i średnio orientuję się we własnym życiu, ale wiem, czym różni się Hans Kloss od Valentino. Pewnie dlatego, że lubię bawić się fikcją i mniej więcej kojarzę postacie nierzeczywiste. I gdybym sobie pojechała na Blog Forum Gdańsk, na które tak ciągnął mnie Mati, rzekłabym: tak, oglądałam ceremonię wręczenia Nagrody Nike, tak, mój profesor znajdował się w jury, ale nie, nie znałam wszystkich autorów, jacy znaleźli

Jutuber, dajrekszonerki i coraz więcej frików,  zamiast po prostu wariatów...  A gdzie ten język polski?!

się w finale. Nie, nie czytałam ani "Morfiny", ani "Ciemno, prawie noc", lecz cóż z tego? Z chęcią opowiem o "Nocy żywych Żydów" albo dwóch pierwszych tomach "Pieśni lodu i ognia". Moi drodzy. Wszystkiego nie da się ogarnąć. Jesteśmy tylko ludźmi. Zakładając jednak bloga wyspecjalizowanego w jakiejś topice, powinniśmy zdawać sobie sprawę z konsekwencji, jakie to na nas sprowadza. Piszesz o modzie, to weź trochę o niej POCZYTAJ. Z pewnych źródeł. Na przykład z jakiegoś modowego czasopisma. Papierowego najlepiej. Piszesz recenzje filmów? Nie wystarczy, że pójdziesz do kina. Zaznajom się z nim również dzięki literaturze, która jest fenomenalnym nośnikiem informacji. Dlaczego ludzie o tym zapominają? 

Nie dość, że piszę o swoim życiu, sugerując się także wydarzeniami z życia moich przyjaciół oraz znajomych, to doczytuję sobie o życiu podobnych do mnie. Lub też zupełnie innych. Szukam inspiracji w filmie, sztukach plastycznych, muzyce... Gdzieś, kurwa (wspaniale jest znów móc przeklinać <3), muszę, bo mimo że mam bujną wyobraźnię (nie, nie chcecie wiedzieć, co mi się dzisiaj śniło), to żeby ją karmić i rozwijać, niezbędne są pomysły innych. 

Postanowiłam, że na koniec każdego postu, umieszczać będę niesamowicie irytujące mnie zdjęcia z fejsa lub też ludzkie zachowania objawiające się tam nagminnie (jak to u gminu bywa). Nie mam jednak pojęcia, jak to zrobić, by nikogo nie skrzywdzić (choć co niektórym by się należało). Dlatego też będę stosować opis obrazka, a jeśli ktoś to przeczyta i skapnie się, o co cho lub też kogo dotyczy, trudno. Może to będzie stosowna nauka płynąca z tych krótkich myślowych strzępów. Może ten ktoś się jakoś wybroni. Może powie, że jestem durna, zadufana w sobie i za kogo w ogóle się mam, żeby krytykować innych? 

Chciałabym tak, to by oznaczało, że mam paru czytelników więcej.

Stupid Facebook for Today. 

Zdjęcie przedstawia świeżą zapiekankę. Leżąca pokornie oraz bezbronnie w szklanej formie, dopiero co wyjęta z piekarnika, staje się ofiarą istot, które nazywają się rozumnymi. Gdyby tak było naprawdę, zjedliby od razu pyszne danie, a później ucieszyli, iż mają pełne żołądki, nie to, co biedne afrykańskie dzieci. 

Rzeczywistość jest jednak taka, że zapiekankę katują swoimi telefonami komórkowymi, pykając potrawie zdjęcia z różnych stron. Zapewne dopiero, gdy zdążą odpisać na pięć tysięcy komentarzy swoich znajomych oraz wymienić się lajkami, gdy kolacja już wystygnie, a słońce wzejdzie na zachodzie i zajdzie na wschodzie, a Khal Drogo zmartwychwstanie, stwierdzą, że to, co przygotowali, jest niesmaczne. 

Żeby ta zapiekanka chociaż na wierzchu miała ser żółty układający się w podobiznę Mony Lisy. Albo wyróżniała się czymkolwiek.

Ale nie. Zwykła zapiekanka. 

To znaczy płaczą, ale dlatego, że kolega im podłożył nogę, koleżanka kopnęła plecak i wylała herbatę z termosu, worek ze strojem sportowym gdzieś się zawieruszył, a pan dyrektor znowu skrzyczał na boisku, że się biegało. 

Dzień albo dwa dni później zapominają o sprawie i żyją dalej. 

Słuszna filozofia. 

Jak to się ma w przypadku mnie, dwudziestojednoletniej kobiety? 

Zamiast uwalniać swój stres w postaci potoków łez, męczę się psychicznie. I nie śpię po nocach, bo brzęczenie komara nie tylko doprowadza mnie do szewskiej pasji, to jeszcze przypomina o współlokatorce z zeszłego roku akademickiego, która też nie dawała mi spać, a mimo że teraz nie ma jej obok, to samo wspomnienie trzaskających o czwartej nad ranem garnków momentalnie przysparza mi bólu głowy. I tak od prawie dwóch miesięcy. Nie płaczę, gdy mama zrobi mi przytyk o byciu orką, tylko przewracam oczyma i zaciskam zęby, by dwie godziny później wyżyć się na niej, gdy pozostawione przeze mnie na pralce kolczyki przyniesie do pokoju i położy na biurku, zamiast włożyć do szkatułki. Jakie to dojrzałe! Pamiętam, że kiedy byłam w podstawówce, moja przyjaciółka zrobiła mi coś złego, potrafiła w zadośćuczynieniu przyjść do mnie do domu i podarować przeprosinową czekoladę. (Nie bój się słońce, nie pamiętam, o co chodziło, zostało tylko wspomnienie bardzo miłego gestu). Dziesięć lat później nie potrafię

czerpać z niej przykładu. Nie mam tyle sił czy odwagi, by stanąć na ganku domu przyjaciółki, a co dopiero wyznać grzechy, przyznać się do błędu czy przeprosić! O wybaczeniu już w ogóle nie mówiąc. 

Czy to jest różnica między byciem dzieckiem a byciem dorosłym? Stanie się kłębkiem nerwów, toksyczną chmurą tytoniowego dymu? Niesprawiedliwym tytanem, który ciska we wszystkich gromy, a gdy sam coś przeskrobie, zamiast pokornie się przyznać, zwiewa gdzie pieprz rośnie tylko dlatego, że nikt go nie zaciągnie przed oblicze pana dyrektora lub nie odejmie punktów za złe zachowanie? 

Może nie wszyscy dorośli tak mają. Może to nie zależy od wieku, tylko od charakteru człowieka. Tym bardziej, że dorosła wcale się nie czuję. Dorosły idzie po zakupy, by ugotować rosół i wraca z torbami, nie zapominając o kurczaku. Dorosły jakoś wstaje na szóstą do pracy, bo rozumie, że nie ma innego sposobu na utrzymanie rodziny. I znowu ja jeszcze szukam takiego sposobu, by zarobić, a się nie narobić. Ewentualnie harować jak wół, ale tworząc coś lub wykonując obowiązki, z których czerpie się satysfakcję. (Czy to nie jest jednak jakieś dziecięce wyobrażenie?).

Kiedyś chciałam być nauczycielką. Właściwie od kiedy rozpoczęłam swoją edukację, taka myśl gdzieś fruwała mi wokół głowy jak radosny skowronek. Teraz, gdy doświadczam praktyk w szkole podstawowej, nauczycielstwo raczej wydziobuje mi obumierający mózg niczym sęp. Tony papierkowej roboty. Użeranie się z rodzicami. Pesymizm, zniechęcenie. Apatia. Złość. KORUPCJA.

Aż mi się przypomniał opening kreskówki o Batmanie. 

Taa, taka mała niedojrzała dygresja.

Nie dość, że psychicznie jestem opóźniona, to nawet w teorii wciąż jestem w pewnym sensie dzieckiem. A na pewno jestem uzależniona od rodziców, w końcu to na ich garnuszku żyję. (Podejrzewam, że gdybym chodziła z przystojnym biznesmanem, byłabym jego utrzymanką, niestety to tylko marzenia, a i tak zapewne gdyby w rzeczywistości jakiś biznesmen okazał mi zainteresowanie, odechciałoby mi się choćby przelotnego flirtowania). A że kryzys, to wszystkim wszystkiego brakuje, rodzice też ludzie, też mają swoje potrzeby, a ja nie mogę od nich oczekiwać, że będą mnie sponsorować do końca doktoratu. (Ha, ha, ha, najpierw licencjat, no przecież!). Dlatego mam kłopoty z kasą. Dlatego mam kłopoty z usamodzielnieniem się. Nawet gdybym chciała, to państwo nie kibicuje mojemu stanięciu na własne nogi, a i im dłużej jestem w domu, tym lepiej mi z obiadami szykowanymi przez mamę i oglądaniem tenisa z tatą. (Wiwat tradycyjny podział obiwiązków w polskim domu). Nie chcę się z nimi rozstawać mimo nieustannych potyczek. To ludzie, których kocham najbardziej na świecie. I którzy mnie karmią! 

Pewnie z myślą o rodzicach, moich komicznych doświadczeniach życiowych i tym, co myślą o mnie moi przyjaciele, gdy nauczycielka, przedstawiając mnie klasie, oświadczyła, że wciąż się uczę, ale jestem osobą dorosłą, mało nie posikałam się ze śmiechu. Bo uczę się, ale głównie na uniwersytecie życia (Uniwersytecie Absolutnego Minimum?) i nawet nie jestem przekonana, czy chciałabym kiedykolwiek być dorosła. W takim stopniu, w jakim jest na przykład moja mama, z całym swoim prozaizmem i konserwatyzmem. 

Z drugiej strony często podczas wędrówek po FB oraz na podstawie perypetii moich znajomych, wydaje mi się, że wcale nie jestem dziecinna. Nie ja składam siostrze życzenia na tablicy, mimo że mogę do niej zadzwonić (dobra, nie mam siostry, ale nie o to chodzi, tak?), nie ja zachwycam się kucykami Pony czy innymi Hello Kitty (w pokoju trzymam tylko jedną maskotkę, w dodatku z dala od łóżka), nie czekam na księcia z bajki (po prostu nie wiem, na co czekam), a na pytanie: co u ciebie? odpowiadam, że wszystko dobrze, mimo że czasem jest źle jak diabli. I może znowu to nie jest dojrzałość? Tylko chociażby kwestia wychowania? Albo zwykłych upodobań?

A gdyby istniała trzecia strona, wprawiłaby mnie w konsternację, tak jak wtedy, kiedy widzę moją dawną koleżankę z gimnazjum, idącą z mężem za rękę przez środek naszego miasteczka. Lub też kiedy dowiaduję się, że w podstawówce powinnam spotkać dziecko mojego kuzyna, choć nie wiadomo, czy przypadkiem już nie jest w gimnazjum. Albo po prostu patrząc na Natsu. To już w ogóle kobieta nie z tej ziemi. Ma pracę, mężczyznę i motor. A jest o kilka miesięcy młodsza ode mnie. Szok.

Dlaczego tak bardzo się spieszymy? Czy człowiekowi naprawdę jest tak źle w każdym momencie jego życia, by jako dziecko nie móc doczekać się dorosłości, a później płakać nad rozlanym mlekiem i snuć rozważania, dlaczego nie zrobiło się tego czy tamtego, kiedy miało się ku temu okazję? Ze szkoły idziemy na studia, rozbijamy się między jedną imprezą a drugą sesją i trzecią konferencją, a później od razu wskakujemy, daj Boże, na etat. Kiedy więc mamy się zastanowić nad tym, czy właściwie w tym momencie

czujemy się na tyle odpowiedzialni, by powziąć jakież plany i doprowadzić je do realizacji? Jak wielu osobom zwyczajnie nie wychodzi, bo nie wyczuwają odpowiedniego momentu? A to przecież takie trudne, zdecydować, że bierzemy ślub w przyszłym roku, a nie za dwa, kupujemy to mieszkanie, a nie inne, dzieci wysyłamy do tej szkoły, a nie tamtej. I czy to w ogóle ma jakieś znaczenie, jakiekolwiek, w świecie rozwodów, drożejących czynszów i dzieci występujących z pozwem do sądu o alimenty od rodziców? 

Często mówię moim przyjaciołom, że czas leczy rany, wszystko się ułoży i zmieni na lepsze. Niektórych doprowadza to do szewskiej pasji, niektórym zaś brakuje zwykłych słów otuchy i od razu poprawia im się humor. Nie wiem, czy ci ostatni sami w to wierzą i czy ja sama w to wierzę. Stare porzekadła głoszą: raz z górki, raz pod górkę. Mnie jednak wydaje się, że zawsze pod górkę, tylko trzeba się do tego przyzwyczaić i zaakceptować. Myślę, że to całkiem dojrzałe podejście do tematu. Jak sądzicie? 

     Stało się przypadkiem tak, że wczoraj obejrzałam randomowy odcinek "Seksu w wielkim mieście". Okazało się, że nie był ani głupi, ani nudny, jak sobie pomyślałam rok czy dwa wcześniej. Czy to znaczy, że się starzeję, czy trafiłam wówczas na jakiś reżyserski niewypał? Dość, że scena, w której bohaterki idą na zakupy do księgarni, poruszyła we mnie czułą strunę i popchnęła do sformułowania krążących wokół mnie od długiego czasu myśli.

     Bohaterki udają się do sklepu z książkami, by nabyć konkretną wiedzę. Carrie porównuje okładki wydań esejów, na których widnieją zdjęcia ich autorów. Miranda poszukuje wskazówek, jak schudnąć, a Charlotte chce kupić poradnik z serii jak żyć. Kilka ujęć w księgarni dostarczyło mi wspomnień z moich wypadów do Empiku - najczęściej z Julitą, podczas których zazwyczaj zagłębiamy się nie tylko w literaturę, ale i artykuły papiernicze czy czasopisma. Z kolei podczas zakupów z Alą, Cypkiem i Krawcem, najwięcej czasu spędziliśmy między półkami z muzyką. Pomyślałam sobie wówczas, że jesteśmy wszyscy całkiem przyzwoici, nie tak zepsuci jak te dzieci cywilizacji cyfrowej, które wszystko zamawiają przez internety. Kupuję i wypożyczam książki w całości papierowe, nie czytam ebooków (z reguły). Tym samym daję zarobić i wydawcom, i autorom, przynajmniej tak sobie wmawiam. Krawiec, który kupuje płyty CD do odtwarzacza w swoim samochodzie, podobnie. To już chyba dosyć staromodne, kiedy można sobie ściągnąć muzykę na pendrive'a i podłączyć. Można nawet wordowski plik przenieść na telefon. Wiem, to nie nowość, ale mnie wciąż dziwi.

     Później doszłam do wniosku, że jednak jesteśmy może przyzwoitsi od innych, ale ci inni są przeważnie młodsi od nas, a nasza analogowość wynika nie z chęci, a nawyków, które nabyliśmy tylko dzięki środowisku, w jakim żyjemy, więc wypady do Empiku też nie są ani naszym pomysłem, ani szczególnym osiągnięciem (nie licząc ruszenia tyłka z akademika i wepchnięcia go do tramwaju). Ludzie w naszym wieku i starsi po prostu tak robią. 

     Nie chcę walczyć z postępem technologicznym, ale ostatnio dochodzę do wniosku, że im bardziej ułatwia ludziom życie, tym bardziej je niszczy. Kiedy byłam małą dziewczynką i zadawałam ojcu jakieś pytanie, odpowiedź wspólnie sprawdzaliśmy w PWN-owskim leksykonie, a później mama zabierała mnie do księgarni, by - o ile zagadnienie nadal w jakiś sposób mnie nurtowało - kupić całą książkę na ten temat. Wczoraj zaś, podczas oglądania meczu tenisa, miałam wątpliwości, czy Tajwan jest chiński, nie jest chiński, znów jest chiński lub też wreszcie nie jest chiński. Zapytałam tatę, a ten powiedział, że jest znów chiński, ale mam się upewnić w internecie. A przecież leksykon wciąż stoi na półce w moim pokoju! 

     Mainstream otacza nas ze wszystkich stron. Nie da się uciec od kultury popularnej, nie zupełnie. Im bardziej wciąga nas dorosłe życie, tym częściej się okazuje, że nie ma czasu na zmianę stylu życia, bo po co sobie utrudniać? Po co iść pod górę, skoro w środku jest wydrążony całkiem wygodny tunel? Kiedyś naprawdę tego nie rozumiałam, a teraz wiem, że dla dalekosiężnego dobra nas samych. Dla samorozwoju albo... lepszej kondycji. Nie mówię Wam wszystkim: wyrzućcie cyfrówki. Nie zachęcam do wyrzucenia telefonów. Choć, kolejna sytuacja związana z głównym wątkiem. Od tygodni wydzwania do mnie pan z Plusa, proponując przedłużenie umowy, ale na innych warunkach (czyli mam wyrazić zgodę na inną umowę) i wciska mi telefon (którego w życiu w ręce nie trzymałam). Kiedy poprosiłam, żeby przestał dzwonić, zaczęła do mnie dzwonić Pani z tej samej sieci. Powiedziałam, że nie mogę czegoś takiego zrobić, bo umowę muszę mieć przed nosem, by ją przeczytać, a telefon sama obejrzeć. "Ale po co, ten model może pani obejrzeć na naszej stronie www". Tak, proszę pani, mogę, ale NIE CHCĘ. Dzięki temu, że unikam pracowników call center, teraz prawie w ogóle nie używam telefonu, z którym i tak nigdy nie byłam zaprzyjaźniona. Uczucie przecudne. 

     Dodatkowo, by trochę uciec od drogich cen w Empiku i tego, że jedno tam i to samo, z Marysią postanowiłyśmy po powrocie do Poznania zrobić sobie rajd po małych księgarniach. Kilka z nich mamy już upatrzonych, ale zamierzam wypatrzeć jakieś inne i na pewno do nich wejść (nawet, jeśli nic nie kupię, warto znać poznański rynek wydawniczy jeszcze lepiej). Mam nadzieję, że nie spotkam w nich przejawu komercjalizacji w postaci zeszytów czy długopisów z Hello Kitty, bo coś czuję, że po praktykach w podstawówce będę dostawała na ten widok alergii. Z drugiej strony rozumiem, iż dzieciaki mogą uwielbiać słodkiego białego kiciusia. Ale gdy widzę dwudziestoparoletnią kobietę w różowej czapce z daszkiem i nadrukowanej tam Kitty, mam ochotę puścić pawia do najbliższego kosza na śmieci. Tak naprawdę za to właśnie kocham bibliotekę - choćby miejską, nowotomyską. Tam pewnie nie zbrukałabym swoich oczu książką o historii Hello Kitty. Z drugiej strony, czytanie genezy powstania tej postaci mogłoby być ciekawe. Internet jest dobry o tyle, że na wikipedi przeczytałam sobie, iż "Niektórzy duchowni katoliccy, także egzorcyści, dostrzegają w tej zabawce zagrożenie ułatwiające szatanowi opętanie dziecka. Wiązać się to ma rzekomo z paktem zawartym z demonem dla uzdrowienia ciężko chorego dziecka, przez projektanta zabawki". Od razu mam lepszy humor.

     Wychodzi, że nie powinniśmy rezygnować z dóbr naszej cywilizacji, ale żeby kompletnie się nie odmóżdżyć, musimy pamiętać, aby jak najczęściej kontaktować się z kulturą analogową. O ile, oczywiście, chcemy trzymać pewien poziom. Wniosek stary jak świat. Już starożytni o tym wiedzieli, korzystając z dobrodziejstw cywilizacji przed nimi, na przykład z koła. To, co stare, wciąż jest dobre, a okazuje się często, że wręcz najlepsze i niezastąpione. 

Tym razem nie będę Was zanudzać. Tym razem - wzbudzę w Was kontrowersję. Lub też nie, bo może mi się nie uda. Może ten post utkwi w zalewie innych. A może też dzięki niemu nie zaakceptujecie, ale chociaż zrozumiecie po części, dlaczego palę. 

Papierosy - są szkodliwe. 

Nie mam zamiaru publikować tutaj wykazu trujących substancji chemicznych, które zawierają papierosy. Można o tym przeczytać choćby na wikipedii czy którymś ze szkolnych podręczników do biologii. Szkoła, lekarze, instytucje publiczne, demokratyczna większość społeczeństwa: papierosy to zło. No i racja. Zgadzam się z tym, od podstawówki przecież wiem, jakie palenie wywołuje następstwa. 

Moi rodzice są zawziętymi palaczami, zwłaszcza ojciec. Jako małe dziecko, kiedy jeszcze promowano papierosy w kolorowych czasopismach kupowanych przez matkę, wyrywałam barwne reklamy i naklejałam je plasteliną na każde drzwi w domu. Bo pod spodem widniały białe prostokąty ze strasznymi napisami. Palenie zabija; paląc, narażasz siebie i swoich bliskich na raka; jeśli chcesz rzucić palenie, skonsultuj się ze swoim lekarzem, itd. Po latach nie dziwię się moim rodzicielom, że byli znużeni i poirytowani moim zachowaniem. Oni też zdawali sobie sprawę z tych wszystkich chorób, jakie ich ewentualnie czekają w przyszłości (choć oby jednak nie czekały...), jakżeby inaczej? Mama nie pali tak dużo, tata... Cóż, pamiętam, jak parę razy próbował rzucić. Więcej pieniędzy wydał wtedy na różne gumy, naklejki i miętówki, niż gdyby wciąż palił. Nie mógł usiedzieć w miejscu. Próbował się czymś zająć, ale miał trudności ze skupieniem się, więc żadnej zaczętej robótki nie potrafił skończyć. Zawsze wracał do nałogu.

Nie będę Wam mydlić oczu. Oczywiście, że papierosy to trucizna! Od kiedy palę, moje paznokcie są w o wiele słabszej kondycji. Pojawiają się na nich przebrawienia i żadnym sposobem nie mogę zapuścić tak długich, jakie miałam w liceum, bo są zwyczajnie słabe. Kondycja też mi się pogorszyła. W zeszłym roku akademickim nie zwracałam na to uwagi, bo chodziłam na aerobik i było w porządku. Teraz jednak, kiedy nie mam wf-u, a aktywność fizyczna zostaje ograniczona do sprintu na przystanek (i to bardzo rzadko, bo ten mam prawie pod domem, a tramwaje jeżdżą średnio co dwie, trzy minuty), jest o wiele gorzej. Zdałam

sobie z tego sprawę dopiero niedawno, kiedy podjęłam próbę gry w siatkę. Na szczęście przegoniono nas z boiska, bo po kilkunastu odbiciach nie mogłam złapać oddechu. To oczywiście również następstwo mojego bycia, konkretniej bycia orką ("daj harpuna!" xD), bo prócz nałogu fajkowego popadłam już w momencie urodzin w nałóg jedzeniowy. Z moją łatwością do wpadania w tarapaty i sidła uzależnień, aż dziwne, że w wieku dwudziestu jeden lat nie skończyłam jeszcze pod mostem z igłą wbitą sobie w żyłę. Choć, jakby nie patrzeć, kiedy ostatnio napisałam na blogu, że coś jest dziwne, że coś się jeszcze nie stało, nagle się stało, więc może nie powinnam tak lekkomyślnie dobierać słów i krakać na wszystkie strony. Taka dygresja.

Co jest dla mnie osobiście najgorsze w papierosach? Zniewolenie. Ostatnio doszłam do wniosku, iż wolność to coś, co jest dla mnie jedną z największą wartości. Regina Libertas, ot co. W sumie jestem Polką, więc to niedziwne. Kiedy natomiast zrozumiałam, że znajduję się w okowach nałogu? Kiedy zaczęłam liczyć się z pieniędzmi. Konkretniej: kiedy wyszło, że jeśli kupię fajki, to prawdopodobnie pod koniec tygodnia nie będę miała za co zjeść obiadu. I ta myśl tak mnie zdenerwowała, że od razu musiałam pójść do kiosku i kupić świeżą paczkę. 

     Faaaak, że tak zacytuję Radka Kotarskiego.

     Nie jest dobrze, nie jest nawet nieźle.

   Dzięki notce na blogu Pani Akne >link!< zrozumiałam, że może to jest nie tylko wina świata, wina mojego charakteru czy też pewnego rodzaju zaburzeń w Kosmosie albo moim organizmie, ale też sposobu, w jaki żyję. Za dużo biorę sobie na głowę, a później nie mam pojęcia, w co włożyć ręce i koniec końców - nie wkładam w nic, a zadania do wykonania nawarstwiają się i nawarstwiają... Tyczy się to chyba wszystkich płaszczyzn egzystencjonalnych, na jakich się poruszam (lub też poczyniam wygibasy w slow - motion).

     Powinnam trochę się ograniczyć. Wiem, że powinnam. Ograniczyć i ogarnąć, co próbuję od lat, narzucając na się potwornie ciężkie okowy noworocznych postanowień, choć z góry wiem, że nic z tego nie będzie. Bo moja główna życiowa dywiza brzmi: jak spadać, to z wysoka. Ale gdyby tak troszeczkę uporządkować ten niecny chaos wokół, tak tyci...? Może wówczas nie patrzyłabym w lustro, widząc wielkiego tchórza, któremu wszechświat naprawdę musi skopać tyłek do czerwoności, żeby wykazał się heroicznym porywem? Bo i te heroiczne porywy nie będą potrzebne, jeśli i wiatraki, z którymi przyjdzie się zmierzyć, nie będą wcale tak straszne i wysokie?

     Czyli postanowione: mniej. Jak to strasznie boli, skoro tak uwielbiam przepych! Wszędzie. Ja wiem, ja wiem, trzeba stawiać na jakość, nie na ilość. Zgadzam się. Ale przecież dużo nie oznacza zawsze źle... Tak samo, jak z pytaniem Pani Akne: mieć czy być? A czy jedno wyklucza drugie? Z konsumpcjonizmem bardzo łatwo przegiąć, ale przecież wszystkie rzeczy, jakie wokół siebie gromadzimy, w jakiś sposób nas definiują. Żeby sprawdzić, czy ja przekroczyłam granicę wszystkolubstwa, sporządzę listę, kierując się wskazówkami Pani Akne. Sama jestem ciekawa wyników.

Dobra (i zła!) materialne

     1. Ubrania, buty, dodatki - dużo za dużo, a i tak, gdy przychodzi co do czego, nie ma się w co ubrać, ale to chyba nie jest dziwne, jeśli jest się kobietą, prawda? 

     Z jednej strony potrafię być bardzo wybredna. Kiedy idę do ciucholandu i znajdę dla siebie kilka rzeczy, które jednak wcześniej nie wrzeszczały do mnie "weź mnie, weź mnie", rezygnuję z nich tuż przed zakupem. Innym razem biorę, co mi tylko wpadnie w ręce, a w domu lamentuję, że to jednak nie to, czego chciałam. Zdarza mi się kupić sukienkę za pięć złotych, ale też bluzkę za siedemdziesiąt pięć. No, a ponad wszystko kocham wygodę i leginsy, których mam sporo, ale noszę jedne i te same "do zajechania", jakby powiedział Bossy. Co chwila ceruję je i zszywam, i już dostaję paniki na myśl, że w końcu będę musiała je wyrzucić. 

     Ostatecznie, w żadnej z szaf (czy to w moim własnym pokoju w domu rodzinnym, czy w tym akademickim, który dzielę z dwoma współlokatorkami) nie mieszczą mi się ubrania. Dzisiaj zdecydowałam się wreszcie na wielkie porządki w domu, poukładałam wszystkie ciuchy kolorystycznie i zebrałam dwie wielkie torby ubrań, które jutro z samego rana mam zamiar przekazać w ręce Caritasu. Bo się w nie nie mieszczę, bo mi się nie podobają, bo zmienił mi się styl. Od razu przyjemniej, kiedy na fotelu nie leży stos T-shirtów i można spokojnie otworzyć drzwi szafy, nie bojąc się, że na głowę wypadnie zaraz tona łachów. 

       Spory problem mam jednak z biżuterią. Co chwila kupuję nowe kolczyki, bo to zgubię jeden, to od razu parę, to zatyczki, etc. To moja niewątpliwa słabość, ale zaobserwowałam, że od pewnego czasu, kiedy omijam sklepy takie jak I am, Six czy Bijou Brigitte, to wcale mnie to nich nie ciągnie. 

     2. Książki, filmy, muzyka, bibeloty i inne pierdu-pierdu - tutaj trochę lepiej, choć książki to moja pięta Achillesa. Wszystkie, które mi się nie podobały, już dawno odłożyłam do MiRK-a (przypominam, Miejski Regał Książkowy), ale nie było tego wiele. Od zawsze marzyłam o tym, by mieć sporą bibliotekę, a w ogóle jestem zakochana w pięknych książkowych wydaniach. I w tych brzydkich, o ile są dla mnie w pewien sposób ważne. Na szczęście o lektury dbam jak o nic innego. Czasami zdarza się przerzucić jakąś książkę przez pokój i uraczyć ją bliskim spotkaniem ze ścianą, ale to raczej okołosesyjne skrajności. Wszystkie tomy mam posegregowane według gatunków. Najważniejsze miejsce zajmują pozycje Johna Irvinga (uwaga, do tej pory zgromadziłam już osiem! ♥), a na zupełnie innym regale wyeksponowałam pozycje naukowe, związane z kierunkiem moich studiów. Zdobycie tych skarbów najczęściej obfitowało w liczne perypetie i mnóstwo pieniędzy, ale było warto. Ponieważ ostatnio zabrakło mi już półek, wraz z tatą wybraliśmy się do naszej rupieciarni i odszukaliśmy sporą walizkę, którą wyszorowałam i ustawiłam na podłodze, obok regału. Oparłam na niej maszynę do pisania i ułożyłam wewnątrz dzieła XIX-wiecznych autorów. Prezentuje się fantastycznie. 

      Mam też sporo starych czasopism. Żgały mnie w oczy, więc spakowałam je w kolorowe torebki po prezentach oraz kartony i ustawiłam na szafie. Żal mi ich wyrzucić czy oddać do skupu makulatury, bo to jednak słowa. A kto ma gromadzić słowa, jeśli nie filolog? Może za dwadzieścia lat wrócę do nich i odnajdę całkiem pożyteczne życiowe rady, albo po prostu będę się śmiać wraz z moimi córkami z tego, jakie to się śmieszne fryzury nosiło, gdy mamusia była młoda? Albo gdzieś wybuchnie wielki pożar, albo nadejdzie Apokalipsa, a mój dom cudownie ocaleje i zebrane w nim wydania "Chimery" oraz "Bluszcza" stanowić będą podstawy do odtworzenia kultury światowej? Nigdy nie wiadomo. 

     Z filmami nie mam problemu. On-line i basta, czasem jakiś mainstreamowy film w sobotę na TVP1 (ale coraz rzadziej, bo poziom emitowanych obrazów spada na łeb, na szyję) albo coś lepszego na TVP Kultura, kiedy akurat nie jestem w Poznaniu. A jeśli jestem, to idę do kina (Multikino - ostatnio z JoyJuly >link!< na "Dziewczynie z lilią", wcześniej w ramach świetnego projektu Kino za rogiem >link!< na "Wodzireju", polecam oba) albo wraz z przyjaciółmi z akademika oglądamy seriale, co uzależnia, ale dzięki dostępności on-line nie trzeba ich ściągać, atakować dysku dodatkowymi bitami czy też gromadzić syfu na płytach DVD (było, minęło). Tych seriali jednak troszkę za dużo, to prawda, strasznie marnują czas. I nie wiem, czy to dobrze, że we wakacje nie ma nowych odcinków "Chirurgów", "Teorii wielkiego podrywu", "Gry o tron", "Jak poznałem waszą matkę", "Pamiętników wampirów", "Supernatural", bo wtedy nie robiłabym nic innego, tylko siedziała przed laptopem i wpatrywała się w Deana Winchestera ratującego świat czy Sheldona Coopera doprowadzającego swojego współlokatora na skraj załamania nerwowego. Z drugiej strony, i tak będę to robić, gdy zacznie się rok akademicki. Trudno zerwać z tym nałogiem, lecz podejrzewam, że nie ja jedna mam taki problem. Ciekawe, czy są jakieś stowarzyszenia Anonimowych Serialomaniaków... 

     Muzyka jest mi z kolei niezbędna do życia. Bez niej wszystko traci kolor, a dzięki dobrym starym i nowym kawałkom często zyskuję inspirację. Chciałabym zgromadzić kilka płyt, zwłaszcza winylowych, od kiedy dowiedziałam się, że mam w domu adapter, ale to drogi interes. O wiele tańsze (czyli że darmowe) jest Last.fm i Spotify. I Youtube, oczywiście. Spore wydatki dotyczą też festiwali i koncertów. Dlatego na razie zmuszona jestem opuścić koncerty Patricka Wolfa na OFF Festival i Florence and The Machine na Coke'u. Depresja, bo obiecałam sobie, że jeśli Flo w końcu będzie w Polsce, to poruszę niebo i ziemię, a pojadę. Nie przewidziałam niestety kryzysu finansowego. 

        Z kolei jeśli chodzi o rzeczy pozbawione wartości użytkowej, to raczej ich się wystrzegam. Może dlatego nie przepadam za kwiatami ciętymi, które sobie stoją, a później schną, i co to komu daje? Moje trochę wypaczone poczucie estetyki nie jest w stanie nasycić się trzema dniami obserwowania obsypujących się płatków róży (co absolutnie nie znaczy, że nie jest miło dostać takiego subtelnego podarku od mężczyzny). Dlatego jeśli otrzymuję kwiaty od osoby, która wiele dla mnie znaczy, zasuszam roślinkę i wkładam do fazonu, w którym będzie stała tak długo, aż nie rozsypie się w drobny mak. (Aktualnie różyczka i gerbera od dwóch niezłych agentów wiszą pod lampą w pokoju w Babilonie, czekając, aż skołuję dla nich jakiś sympatyczny wazonik). Figurek nienawidzę, ale ramki na zdjęcia są ujmujące. Mimo że nie mam ich gdzie postawić, czuję, że przydałoby mi się ich dużo więcej. Może wieszałabym je na ściany, które akurat w moim pokoju są niemal całkowicie nagie, nie licząc plakatu Floresi i gazetki z biletami, pocztówkami czy fotkami z wakacyjnych wojaży...? 

       3. Sprzęt elektroniczny - o, tutaj jestem bardzo oszczędna. Mam tylko starą Nokię (ale nie tę przypominającą cegłę, tylko C3, więc nie ma tutaj jeszcze aż takiej prehistorii), kochany laptop zwany przeze mnie Sheldonem i aparat cyfrowy, który dostałam od rodziców na osiemnaste urodziny (całe trzy lata działa niemal bez zarzutu). Żadnych tabletów, żadnych Kindle'ów, nie, bo po co? FB średnio dwa razy w miesiącu doprowadza mnie do szału, więc nawet nie mam ściągniętej aplikacji na telefon. Ale inne strony internetowe pochłaniają mnóstwo mojego czasu. Pięćset blogów, hasła na portalach z muzyką, z książkami, ze zdjęciami, ostatnio nawet Pinterest (to już wina JoyJuly, bo mnie podkusiła) czy Polyvore. Wiem, że są ludzie, którzy mają więcej kont, ale to już skrajności. Przez to i inne typy działalności nie mam czasu na prowadzenie własnego prywatnego bloga albo tworzenie opowiadań. Coś trzeba z tym zrobić, do cholery...

        4. Kosmetyki - też nie szaleję. Moja współlokatorka z Białorusi potrafi mnóstwo pieniędzy wydać w Inglocie czy Douglasie, do których praktycznie nie chadzam, bo wystarczy mi rossmański puder za dyszkę, który i tak używam tylko w zimie, eyeliner, tusz do rzęs, czarna kredka i czasem jakiś cień. Resztę stanowią tylko takie podstawowe rzeczy, związane z higieną i toaletą. I lakiery do paznokci. Dużo. Cieszę się natomiast, że nie farbuję włosów. Raz wylałam sobie na głowę szamponetkę w kolorze bakłażanu, ale efekt nie był zbyt korzystny. I choć znajduję u siebie powoli siwe włosy (21 lat, a tu już taka trauma!), to wyrywam je i liczę na to, że w końcu przestaną się pojawiać.
        5. Jedzenie + używki - strach się bać. Pamiętacie moje noworoczne postanowienie? Zrzucić 10 kilogramów? Cóż, zrzuciłam cztery. Przytyłam trzy. Zrzuciłam jeden... Na chwilę obecną wciąż brakuje mi osiem kilo mniej. Po etapie nie jedzenia prawie nic i wpieprzania wszystkiego, co się da, nastał czas równowagi i bliskości z naturą. Co prawda nigdy nie rzucę niezdrowych jajek (mogłabym jeść spokojnie tuzin codziennie i nie obrzydłoby mi), ale wcinam teraz mnóstwo warzyw z maminego ogrodu. I nawet ostatnio upiekłyśmy pyszne ciacha oraz chleb. Wszystko zdrowe, pozbawione chemii (no, taką mam nadzieję), pełne błonnika i jakichśtam innych witamin. Ograniczyłam też słodycze, choć kawę nadal piję z mnóstwem mleka i dwoma solidnymi łyżkami cukru.
      Gorzej z ograniczeniem papierosów. Co prawda, gdy jestem w domu, praktycznie nie palę (bo ukrywam się przed rodzicami), chyba że widzę się znajomymi, wtedy przykopcę. Ale ostatnio kupiłam obrzydliwe Viceroye (czyli stoczyłam się tym samym na dno), których nie da się palić, więc praktycznie tego
nie robię. Za to kiedy jestem w Babilonie, nie da się nie palić. Pamiętam poranek, kiedy obudziliśmy się po jakiejś imprezie i mieliśmy niewiele ponad dwanaście złotych po zrzucie. Zamiast kupić mleko, masło, chleb i może nawet parówki, wydaliśmy pieniądze na paczkę fajek, trzy bułki i wodę gazowaną, po czym głodowaliśmy cały dzień.
          Dziwny szał ogarnia mnie też, kiedy wchodzę do Almy. Tam jest tyle pięknie zapakowanych rzeczy do jedzenia, rozmaitych kaw, lodów, cukierków, czekoladek, a nawet wód sodowych, że można dostać oczopląsów. Zakupy tam obfitują w nowe przygody ze smakami i poszerzenie kulinarnych horyzontów, ale portfel już przy kasie płacze rzewnymi łzami. Chyba powinnam omijać takie delikatesy, skoro udało mi się to już ze sklepami z biżuterią. Jest jednak jeszcze jedno miejsce, obok którego rzadko uda się przejść obojętnie. Paskudny Starbucks i Coffee Heaven na Dworcu Głównym. Bez komentarza. ; C

           6. Środki lokomocji - Rower! Własne stopy. Pociąg. Tramwaj i autobus. Najrzadziej - rodzinne Mitsubishi z najlepszym kierowcą na świecie, czyli tatą (sama nie mam prawa jazdy, bo to byłoby wielkie nieszczęście). Denerwuje mnie, że komunikacja miejska w Poznaniu jest taka droga, a i kary za nieposiadanie biletów również wzrosły. Kompletny bezsens, bo na bilety przeznaczam bardzo, bardzo dużo pieniędzy, a jeszcze trafi się głupi kontroler biletów, z którym nie pogadasz. I mandat. Ech, życie w dużym mieście... W Nowym Tomyślu zaś wszędzie mogę bez problemu dojść pieszo. I choć NT jest chyba najnudniejszy na świecie, to akurat fakt, iż w tej małomiasteczkowej rzeczywistości nie funkcjonuje takie pojęcie jak "mieć gdzieś daleko" dużo ułatwia. Tak jak i ścieżki rowerowe. Co prawda są też w Poznaniu, ale w hałaśliwej i często zakorkowanej stolicy Wielkopolski nietrudno o wypadek, a dzięki mojemu roztrzepaniu pewnie nieraz znalazłabym się w szpitalu ze szprychą w nodze. Nie ma lekko. 

Psyche

     Jak już wcześniej wspomniałam, często za dużo biorę sobie na głowę. Za bardzo chcę być wszędzie i robić wszystko, a na końcu tylko załamuję ręce i nie robię w efekcie zupełnie nic. Trudno mi oszacować własne siły. Pan Bóg dał mi wielkie aspiracje, ale też słomiany zapał. Widać to chyba najklarowniej podczas moich wizyt w Bibliotece Uniwersyteckiej. Najpierw wypożyczam dziesięć książek, które oczywiście przeczytam w ciągu dwóch tygodni. Później przesuwam termin zwrotu o tydzień, a koniec końców oddaję lektury po dwóch miesiącach i płacę srogą karę. Czytam też średnio dziesięć książek naraz, a później irytuję się, że nie mogę żadnej skończyć,  a w trakcie jednej lektury myślę często o innej. Nie mogę jednak wyrzucić z głowy tej ponurej świadomości, że choćbym nie wiadomo jak długo żyła, to i tak nie przeczytam tych stosów książek, których bym chciała. 

     Ludzie często wpędzają mnie w skrajności. Lubię mieć dużo znajomych, ale nie starcza mi dla wszystkich czasu. Często zmieniam ich jak rękawiczki, bo wśród znajomych szukam przede wszystkim inspiracji. Zarówno kobiety jak i mężczyźni fascynują mnie i natychają do pisania. To może znaczyć, że traktuję ich przedmiotowo, bo po ich poznaniu szybko się nudzę, gdy już się okazuje, że nie są w stanie niczym mnie zaskoczyć. (O matko, ale to strasznie brzmi. Jestem potworem). Na szczęście mam krąg o wiele bliższych "ziomków". Tych, z którymi żyję na codzień w akademiku. I przyjaciółkę, najbliższą sercu JoyJuly, którą kocham i podziwiam bardziej niż nasz znajomy artysta Jimmy'ego Hendrixa. Pech, że choć zrobiłabym dla niej wszystko, zawodzę ją o wiele za często. (Szczerość wcale nie pomaga, zwierzyłam się z tego na blogu, a wcale nie jest mi lżej). 

     I zostają jeszcze faceci. Szalona sprawa, naprawdę. Tak bardzo, że jej nie ogarniam. Coś czuję, że jest tu i przesada, i czegoś za dużo, a tak naprawdę jedna wielka pustka. Skoro coś trzeba sobie odpuścić, to pewnie na pierwszy ogień pójdzie właśnie płeć brzydka. (Co nie oznacza, że zostaję lesbijką, damn. Pozdro, Cypuś). 

ŁAAAA. Jakież to wszystko osobiste! Czuję się taka naga, a najgorsze, że już kliknęłam "opublikuj". Odwrotu nie ma. Mam nadzieję, że z tego całego rachunku sumienia wyjdą choć dwie dobre sprawy. Po pierwsze, skoro już mam wszystko czarno na białym, to powolutku posprzątam syf, jaki wokół siebie narobiłam. I zacznę oszczędzać, bo widzę rzeczywiście, że wydaję pieniądze na kompletnie zbędne rzeczy. (Na przykład nie kupię ani jednej książki, dopóki nie przeczytam wszystkich z biblioteki i nie zapłacę kary, o). A po drugie, jeśli ktoś będzie na tyle wytrwały, że dobrnie do końca tego postu, niech też się zastanowi nad sobą, czy przypadkiem nie jest zbyt rozrzutny lub też po prostu nie jest w czymś "zbyt". Może lista się komuś przyda, tak jak przydał mi się wpis na blogu Pani Akne, na którego serdecznie zapraszam. 

Słowa w tytule notki stanowią również tytuł XII księgi "Pana Tadeusza", gdyby ktoś nie wiedział. Nawiązywać dzisiaj nie będę jednak do literatury (przynajmniej nie bardziej, niż zwykle), ale do pozytywnego nastawienia.

Wczoraj jeszcze chciałam zawiesić na Fabryce Dygresji ogłoszenie, że przepraszam bardzo, ale nie jestem w stanie prowadzić bloga. Że żałuję niezmiernie, lecz świat blogerski to nie jedyne pole mojej zwichniętej egzystencji, które będzie w najbliższym czasie leżeć odłogiem. Że to kolejny front, na którym moje dziesięciopalczaste i jednomózgowe wojsko odnosi porażkę. Wczoraj jeszcze chciałam kopać, gryźć, płakać i ewentualnie walić głową w ścianę. Dzisiaj stwierdziłam, że szkoda zachodu. Pomyślałam sobie o biednych Chinkach z ubiegłego tysiąclecia i ich maleńkich skrępowanych ciasno stópkach z połamanymi paluszkami oraz gnijącymi płatami skóry. Wspomniałam "Cyrk motyli" z niesamowitym Nickiem Vujicicem (kto nie widział, polecam, piękne, choć niezbyt oryginalne - wystarczy kliknąć), a później oceniłam rzeczowo, iż może życie mi się wali, ale nie ma nic, czego bym nie mogła odbudować. Dosyć użalania się nad sobą. Czasem trzeba stwierdzić: dobra, jestem w dupie, i co z tego? W dupie nie tkwi się całe życie, bo byłoby to gówniane (odkrywcza Neśka pozdrawia). Porzuciłam więc ostatecznie moje rozważania (jestem artystką czy po prostu jestem chora psychicznie?), spięłam tyłek i oto jestem. Z pięknym przesłaniem autorstwa Adaśka: KOCHAJMY SIĘ. 

Się, to jest siebie. Ja wiem, że niektórym bardzo trudno dojrzeć w sobie zalety. I to nawet się dobrze składa, bo dzięki temu wcale nie trzeba się starać, by zachować skromność. Źle natomiast, że wówczas za każde niepowodzenie osoby takie obwiniają siebie i tylko siebie. Osobiście wolę obwiniać wszystkich innych poza sobą. Przecież tak jest łatwiej. Ale, obiektywnie rzecz ujmując, pewne przykre sytuacje się zdarzają i nie ma na to rady. Trzeba przeczekać, Wszechświat naprawdę czasem sprzysięga się przeciw nam. Trudno. Hakuna matata. 

Jeśli są zatem osoby, które czują się niezbyt wartościowo (jak choćby ja wczoraj) lub uważają, że wszystko, czego się dotkną, rozpada się w tysiąc kawałków (jak ja przez ostatnie tygodnie), polecam spojrzenie w lustro i znalezienie u siebie chociaż jednej rzeczy, z której jesteście zadowoleni fizycznie. Mogą być ładne zęby, prosty nos albo sympatycznie zakrzywiony. To już jakieś podwaliny. Ponadto, jeśli twierdzicie, że do niczego się nie nadajecie, zróbcie coś dobrego dla kogoś wam bliskiego. Umyjcie mu naczynia. Usmażcie naleśniki. Kupcie dla niego fajki w kiosku lub wysłuchajcie i pocieszcie. To tak dużo daje! 

Kochajmy się, do cholery jasnej. Jeśli Kosmos obrzuci nas łajnem, nie podawajmy tego shitu dalej, nie jesteśmy Nietzschem! (Nitzsche dosłownie rzucał w ludzi kupą, na szczęście własną). Zróbmy mu na złość, pokazując, że nas to nie rusza i bądźmy mili dla innych. Co oni winni temu, że nam się nie wiedzie? Niezdany egzamin, kilka bonusowych kilogramów, kiepsko zdana matura, narastające długi, wakacyjne rozstanie z ukochaną osobą?

Wracam niebawem z recenzjami Irvinga, bo wychodzi na to, że w sumie przeczytałam już osiem jego powieści. Oj, wjedzie we wakacje ta literatura na bloga, od czytania nie ma odpoczynku!